RSS 2 Feed

San Michele, het begrafeniseiland van Venetië

blog-diaghilev6

Vandaag naar San Michele geweest, het eiland waar Venetianen hun doden begraven. Hoewel, letterlijk begraven worden ze niet meer zo vaak. Daar is geen ruimte voor, het eiland is nog geen 500 m lang. In de praktijk worden ze meestal bijgezet in hoge marmeren muren,  breed en hoog genoeg voor rijen kisten boven elkaar. Een graf in de grond is nu  voorbehouden aan zeer welvarende en/of belangrijke Venetianen, en misschien moet je wel alledrie zijn – Venetiaan, rijk en belangrijk. Slechts bij zeer hoge uitzondering wordt nog toestemming gegeven om een niet-Venetiaan op San Michele te begraven.

Balletschoentjes op het graf van Diaghilev.

Balletschoentjes op het graf van Diaghilev.

Vroeger was dat anders. Toen konden ook niet-Venetianen er wel terecht, mits ze tenminste een band hadden met Venetië. De Amerikaanse dichter Ezra Pound is er begraven, maar ook drie wereldberoemde Russen: de choreograaf Diaghilev, de componist Igor Stravinsky en de schrijver Joseph Brodsky.

Ik ging met  een Russische klasgenoot, Olga, naar San Michele omdat ze de graven van haar landgenoten wilde bezoeken.
Olga  is merkbaar niet de eerste  Rus die er komt. De drie graven zijn  goed onderhouden, er staan verse bloemen en er liggen briefjes, met steentjes erop als presse-papier om te voorkomen dat ze  wegwaaien. In de loop der tijd zijn er kennlijk heel wat briefjes neergelegd ook al zijn die inmiddels zijn vergaan, de graven zijn tenminste bezaaid met steentjes.
Bij Diaghilev liggen ook balletschoentjes, en afgaand op de staat waarin ze verkeren liggen die er nog maar kort.  Maar Brodsky is in de meeste behoeften voorzien. Er is voor papier gezorgd (in een metalen kistje), pennen, stukjes brood en munten, die zijn neergelegd  in de vorm van een kruis. Hij zou zo weer aan het werk kunnen.

Munten en pennen op het graf van Brodski.

Munten en pennen op het graf van Brodsky.

Gepost in Cultuur, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , ,
No Comments »

Rubber laarzen

Vandaag laarzen gekocht, rubber laarzen. Dat lijkt overdreven met dit weer – overdag is het nog een graad of 20 – maar rubber laarzen horen in Venetië tot de basisuitrusting. Oktober is een van de acqua altamaanden, de tijd van het  jaar waarin bij vloed wel straten blank staan. Meestal maar een paar straten, het blijft vaak beperkt tot het laagst gelegen gedeelte van de stad, op en bij het San Marcoplein. Het is een toeristenuitje om met acqua alta naar het ondergelopen San Marcoplein te gaan kijken.
De hoge waterstanden doen zich vooral voor in het voor- en najaar en rondom volle maan. Per keer duurt het nooit lang, zodra het eb wordt trekt het water weer weg.    rubber-laarzen
Het is deze herfst al  een paar keer acqua alta geweest, maar ik heb er nog niets van gemerkt. Het gebeurde ’s nachts of terwijl ik op school zat. Toch kan ik die laarzen maar beter in huis hebben, het is niet handig om ze nog te moeten kopen wanneer het werkelijk hoog water is.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , ,
5 Comments »

Het oudste ghetto van de wereld

Vandaag ben ik rondgeleid in de oudste ghetto’s van de wereld, het oude en

Oude plattegrond van het ghetto.

Oude plattegrond van het ghetto.

het nieuwe ghetto van Venetië. Oorspronkelijk heeft het woord ghetto niets  te maken met jodendom of opsluiting, in het Italiaans betekende het eeuwenlang alleen maar: gieterij.

Het ghetto was de plaats waar geschut en kogels voor de vloot van Venetië werden gegoten.  En omdat het gieten van metaal nu eenmaal een behoorlijk brandgevaarlijke bezigheid is, was het ghetto van oudsher ommuurd.  Tegen de 14de eeuw vond het bestuur van de republiek die muren toch niet meer voldoende  als bescherming en is de gieterij, samen met andere fabrieken die benodigdheden voor de vloot produceerden, verplaatst naar een plaats waar een plek waar geen mensen woonden, het Arsenale.

Het zal tijdens een pestuitbraak zijn geweest  dat het woord ghetto zijn huidige betekenis kreeg. Dat gebeurde in 1516. Toen werden de Venetiaanse joden werden verplicht om in  het ghetto te wonen, ’s nachts achter gesloten deuren  om hen af te zonderen van de overige bevolking.

Het is kennelijk heel menselijk om bang te zijn voor het onbekende. Toen later sefardische joden naar Venetie kwamen gingen die ook bij elkaar wonen, in het nieuwe ghetto. De twee ghetto’s grenzen aan elkaar. Ze zouden in elkaar kunnen overlopen, maar dat deden ze vroeger niet. Integendeel,  de joden maakten zelf deuren tussen het oude en het nieuwe ghetto om te voorkomen dat er meer onderling contact zou zijn dan absoluut noodzakelijk.

Pas nadat Napoleon Venetië in 1797 had veroverd zijn alle deuren uit de ghetto’s gesloopt. Van dat moment af konden de joden gaan en staan waar ze wilden, en er was geen beroep meer dat ze niet konden uitoefenen.

Er wonen nog steeds joden in het ghetto, zij het dat ze nu een minderheid vormen. Er is een joods museum en er zijn vijf synagogen, waarvan een deel is te bezichtigen.

Gepost in Cultuur, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , , ,
No Comments »

Venetië als vermageringskuur

ponte-accademia2

Venetie prijst zichzelf niet aan als een vermageringskuur, maar de stad is het wel. Denk niet dat het eten slecht is of dat er onvoldoende lekkers is te krijgen, het tegendeel is waar. Maar een wandeling is er per definitie intensier dan in – bijvoorbeeld – Rome, Londen of Parijs. Er is geen brug die niet tevens een trap is -of preciezer: twee trappen, een omhoog en een omlaag – en er is nauwelijks een route denkbaar zonder minstens één brug. Vaak een hoge brug.
Toeristen doen er daarom goed aan zo min mogelijk bagage mee te nemen, in een koffer op wieltjes. (Venetiaanse wijze om lasten te vervoeren: achteruitlopend de brug op en de wieltjes tree voor tree omhoog trekken, bovenop de brug omdraaien, en ze vervolgens tree voor tree voor je uit naar beneden duwen.) Kruiers heb ik hier niet gezien, je mag het allemaal zelf versjouwen.

Het voordeel van dat gesjouw is dat je je onbekommerd te buiten kunt gaan aan het Venetiaanse lekkers zoals alle mogelijke soorten chocola (de bonbonwinkel bij San Tomà verkoopt onder meer chocola waarin basilicum is verwerkt), brioches met alle denkbare vullingen en cichetti, de Venetiaanse versie van antipasti.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , , , ,
No Comments »

Venetiaan worden (8)

Sinds ik hier woon ben ik veel meer olijfolie gaan gebruiken, deze week heb ikolijfolieal mijn tweede fles gekocht. Deels komt dat natuurlijk door de hoeveelheid tomaten die ik – net als de Italianen – ben gaan gebruiken. Tomatensla zonder olijfolie is onvoorstelbaar – al even onvoorstelbaar als tomaten zonder basilicum – maar mijn kookgewoontes zijn ook veranderd. Ik kook eigenlijk nooit meer zonder olijfolie. Trouwens, ook voor gerechten die je helemaal niet hoeft te koken grijp ik geregeld naar de olijfoliefles.
Toch word je niet dik van al die olie. Een prettige bijkomstigheid!

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen