RSS 2 Feed

De Rialtobrug bij de groentemarkt

rialtobrug

Schrijvend over de groentemarkt bij Rialto vroeg ik me af hoe de huisvrouwen uit San Marco, Castello en Cannaregio daar omtrent 1591 naartoe zouden zijn gegaan.  Deze wijken liggen aan de andere kant van het Canal Grande, je moest het water dus oversteken.  Dat moest trouwens wel vaker – in Venetië zijn zoveel bruggen omdat de stad op meer dan 100 eilanden is gebouwd – maar of er toen al een brug bestond over het brede Canal Grande?
Ik kreeg al romantische visioenen van vrouwen die er per roeiboot op uit gingen om inkopen te doen en zo is het ook wel eens gegaan, maar de regel was anders.

De houten brug over het Canal Grande. Prent van Vittorio Carpaccio.

De houten brug over het Canal Grande. Prent van Vittorio Carpaccio.

Voor dagelijkse inkopen kon je toen, net als tegenwoordig, in je eigen buurt terecht. Van oudsher heeft elke Venetiaanse wijk een dagmarkt voor groente en vis. En behalve veermannen die je konden overzetten naar de andere kant van het water was er ook al vroeg een brug.
Bij Rialto kwam de eerste brug over het Canal Grande, in 1181. Of misschien is oeververbinding een beter woord, ze bestond uit aan elkaar verankerde boten met daarop een looppad van planken. Met deze brug begon de opkomst van
de Rialtomarkt. Die groeide nu uit tot de belangrijkste van Venetië en wijde omgeving, en de pontonbrug werd zo intensief gebruikt dat hij in 1255 werd vervangen door een vaste verbinding – een voor die tijd hypermoderne houten brug, een technisch hoogstandje.
Er zat zelfs een beweegbaar middenstuk in dat omhoog kon om hoge schepen door te laten.
Maar het onderhoud van houten bouwsels is duur. En onderhoud achterwege laten is geen optie, dat leidt maar al te snel tot een bouwval. Daarom liet Venetië winkeltjes op de brug bouwen, winkeltjes met een hoge huur. Hun huuropbrengst voorzag voor flink deel in de onderhoudskosten van het spectaculaire bouwwerk.
De huidige oeververbinding dateert uit 1591, hetzelfde jaar waarin de groentemarkt zijn vaste plaats kreeg. Mede door de winkeltjes die erop staan heeft de Rialtobrug verbluffend veel weg van zijn houten voorganger, maar zeker zo belangrijk is dat hij voor veel mensen het symbool van Venetië is geworden.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , , ,
1 Comment »

De groentemarkt bij Rialto

De groentemarkt bij Rialto.

De groentemarkt bij Rialto.

De grootste markt van Venetië is van oudsher te vinden op de linkeroever van Canal Grande, bij Rialto, het oudste deel van de stad. ’s Morgens vroeg is er groentemarkt en, op de dagen dat verse vis wordt aangevoerd, ook vismarkt.  De twee liggen naast elkaar, al bijna 500 jaar. Op 30 maart 1591 – dus vandaag  478 jaar geleden – besloot het toenmalige bestuur van Venetië, de dogen, om de groentemarkt voortaan op een vaste plaats te houden en wel op de plek waar hij nog steeds is te vinden: naast de vismarkt bij Rialto. De huisvrouwen zullen blij zijn geweest met het besluit, altijd  handig als je voor je dagelijkse inkopen op één vaste plek terecht kunt.
De meeste toeristen zijn geïnteresseerd in het andere gezicht van de Rialtomarkt, dat is wat later op de dag te zien. Daar hoort geen vis bij en ook niet veel groente.  Dan staan er vooral stalletjes met zaken als tassen, truien, schoenen, sieraden, glaswerk en lekkernijen.
Maar wie wel eens met eigen ogen wil bekijken welke verse producten dagelijks naar Venetië worden aangevoerd  of hoe Venetianen hun eten voor de dag uitkiezen moet er vroeg bij zijn. ’s Morgens om een uur of acht kun je je er makkelijk vijf eeuwen terug wanen.

Gepost in Algemeen, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , ,
2 Comments »

Sirocco in de Lagune

Toeristen kijken hoe het San Marcoplein onder water loopt.

Toeristen bij het onder water gelopen San Marcoplein.

De siroccco, de warme woestijnwind uit de Sahara, jaagt door de Adriatische Zee en Venetië heeft er last van. De sirocco zorgt voor onaangenaam weer met veel regen en wind, en hij stuwt  het water de stad in. Het gevolg?  Straten waar je doorheen moet waden of, zoals de Venetianen zeggen, acqua alta.  En weliswaar is dat hier een gebruikelijk verschijnsel, maar niet eind maart.
De maanden waarin Venetië op ondergelopen straten is bedacht zijn oktober/november en januari/februari. Maar eind maart? Zelden.

Voor toeristen is het een buitenkansje, ze gaan graag kijken hoe het San Marcoplein langzaam vol water stroomt. Het plein is een van de het laagst gelegen delen van de stad, bij een beetje aqua alta staat het al onder water.

Ditmaal staat het water ’s avond laat of  ’s nachts het hoogst. Daarom brandde bij veel bedrijven in de buurt gisteravond nog licht, ook al begon vandaag de zomertijd en was het dus een uur eerder dag. De mensen durfden pas naar huis te gaan toen vaststond  dat er voldoende maatregelen waren getroffen om de boel binnen droog te houden.
Venetië heeft een uitgebreid alarmeringsysteem voor aqua alta. De stand van zaken is te zien op een speciale website (daar komt onderstaand overzicht ook vandaan), de bevolking wordt  gewaarschuwd met sirenes en je kunt je sms’jes laten sturen.
Vanavond hoeft niemand het gedwongen laat te maken, bij een waterpeil van 105 cm is de overlast beperkt.

De verwachte waterstanden voor de komende dagen.

De verwachte waterstanden voor de komende dagen.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , , , ,
1 Comment »

Lentefeestmaal

In Venetië ben ik lid van Slow Food. Dat was ik al in Nederland en daar ben ik hier slowfood-logo_testatagewoon mee doorgegaan. Geen betere manier om kennis te maken met al het lekkers dat Venetië en wijde omgeving heeft te bieden dan Slow Food, de organisatie die zich inzet voor lekker en puur eten.
Slow Food is indertijd in Italië begonnen, in geen ander land is de beweging zo wijd verbreid. In Italië zijn ook de meeste presidia, plaatsen waar Slow Foodleden zich samen met boeren, vissers en ambachtelijke producenten inzetten voor authentieke streekproducten. Inmiddels telt Italië zelfs zoveel presidia dat op veel plaatsen elk jaar wel een presidiummaal wordt aangericht, een eetfestijn waarbij uitsluitend van die bijzondere streekproducten ter tafel komen.
Gisteren was er in Venetië zo’n presidiumdiner. Een verrukkelijk evenement!  Op het menu stond allerlei heerlijks dat ik zonder deze avond wellicht nooit zou hebben geproefd, de Slow Foodleden bleken aangenaam gezelschap, het restaurant keek uit over de Lagune, en dat alles ook nog voor een vriendelijke prijs.
Toch was er één ding wat ik jammer vond. De eerste gang, de antipasti – in dit geval bijzondere soorten kaas en worst waarin verse vijg was verwerkt – werd gecombineerd met een honingproeverij. Vanzelfsprekend zeer speciale soorten honing, gewonnen uit organisch gekweekte bloemen, want voor minder doet Slow Food het niet.
Nou is niets tegen de combinatie kaas en honing, integendeel, alleen zijn de smaken vaak niet tegen elkaar opgewassen. Dat heeft wel eens voordelen, zo kun je heel gewone Edammer nog lekker maken door er honing bij te presenteren. Maar de honingproeverij tijdens het presidiummaal ging ten koste van die heel bijzondere kazen die zelfs in Italië niet makkelijk te krijgen zijn, laat staan erbuiten. Eigenlijk weet ik nou nóg niet hoe ze smaken.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Jarige stad

Een van de oudste kaarten van Venetië.

Een van de oudste kaarten van Venetië.

Vandaag is Venetië jarig, elke Venetiaan weet je te vertellen dat de stad op 25 maart 421 is gesticht. Vanmiddag is dat herdacht en gevierd in het Dogenpaleis, maar of Venetië ook werkelijk precies op die dag en in dat jaar is ontstaan?
De oudste kroniek waarin de gebeurtenis is geboekstaafd dateert van eeuwen later, uit de elfde eeuw. Volgens deze kroniek wilde Padua een vestiging aan de Adriatische Zee om de handel met het buitenland te vergemakkelijken, waarna een handelspost werd gevestigd op het eilandje waarop nu de Rialtomarkt ligt.
Het kan zo in werkelijkheid ook best gegaan zijn, al is het wat moeilijk voor te stellen dat er in 421 zelfs nog geen visser zou wonen op een van de eilanden waarop later Venetië is gebouwd. Vaststaat namelijk dat er al eeuwen eerder mensen leefden in het gebied rond de lagune.

Het is makkelijker te begrijpen waarom de stichting van de stad niet meteen is geboekstaafd. In de vijfde eeuw kwam een einde aan het Westromeinse rijk; het land wat we nu Italië noemen moest zich schier onophoudelijk verdedigen tegen invallen van andere volkeren, en de enkeling die toen al kon lezen en schrijven zal wel iets anders aan zijn hoofd hebben gehad dan notities maken over een nieuwe handelsvestiging.

Vanmiddag was er in het Dogenpaleis een bijeenkomst met geleerde lezingen om de stichting van de stad te vieren en te herdenken. Ik ben er niet naartoe gegaan, maar ik vroeg me wel af of er misschien nieuwe feiten boven water waren gekomen die de legendarische stichtingsdatum kracht bijzetten. Waarom anders zoveel aandacht voor een verjaardag die niet eens een kroonjaar is?
De reden bleek een heel andere. Tijdens de regionale nieuwsuitzending werd gemeld dat er verkiezingen in het vooruitzicht zijn, en dan is zo’n verjaardag een mooi moment om de campagnes in te luiden.

Gepost in Algemeen, Cultuur, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , ,
No Comments »

Einde winterslaap

In Venetië is het nu onmiskenbaar lente. Dat is aan de temperatuur te merken (overdag gekko-in-de-tuinvaak een graad of 15), en in de tuin zit voor het eerst weer een gekko. Hij heeft net een zonnebad genomen en jaagt nu op kleine insekten.
Vorige week had ik al een gekko gezien, een kleintje, maar daar bleef het bij. Misschien voortijdig wakker geworden uit de winterslaap?
Deze week schijnt de zon feller, de temperatuur is aangenamer en er komen nu meer gekko’s te voorschijn uit de bakstenen tuinmuur waarin ze hun winterslaap hebben gehouden.
Een betrouwbaarder signaal voor mooi weer ken ik niet, de verschijning van gekko’s in de tuin is zeker zo veelzeggend als de officiële weersvoorspelling.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Hopscheuten op een andere manier

Venetiaanse vriendin E. was stomverbaasd dat ik bruscandoli, jonge hopscheuten niet lekker hadbruscandoli-omelet gevonden: ‘Ma frittata, c’e buono!’  Ik had ze in een omelet moeten verwerken.
E.’s recept daarvoor gaat als volgt: uien fruiten in olijfolie, zeer mager buikspek toevoegen of salami, eieren loskloppen met zout en peper, daar de bruscandoli doorheen mengen en dit mengsel dan op de ui en het vlees in de pan laten garen.
En J. vertelde dat ze bruscandoli in Vlaanderen hopspruiten noemen, ze schijnen er ook nog geregeld gegeten te worden. Het zou me niet verbazen als de jonge spruiten van elke groente het wel doen in een boerenomelet. Daarin gaan per slot voldoende verschillende ingrediënten voor een smakelijk eindresultaat.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Risotto van hopscheuten

Bosje bruscandoli.

Bosje bruscandoli.

Op de markt was een groente die ik nog nooit had gezien, bruscandoli. Een mooie, zangerige naam,  de klemtoon ligt op de tweede lettergreep.  Mooie groene bosjes ook. Op het eerste gezicht hadden de takjes  wel iets weg van wilde asperges en  gezien de prijs hadden het dat ook best kunnen zijn  (mijn bosje bruscandoli kostte € 8,- ), maar bij betere beschouwing waren het dat  toch niet.
Desgevraagd bleek je er risotto van te maken.  ‘En moet er verder nog iets bij,’ vroeg ik. ‘Nee niets, behalve ui natuurlijk.’
Thuis de naam meteen opgezocht. Het Nederlandse woord voor bruscandoli is hopscheuten, dat klinkt al minder spannend. En ook de risotto bleek bij lange na niet zo spannend als ik gehoopt. Die werd eigenlijk pas lekker nadat ik er geraspte kaas over had gedaan.
Maar ja, wie nooit iets probeert ontdekt ook nooit iets nieuws. Volgende keer beter.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , ,
2 Comments »

Koffie drinken bij de koffiebrander

koffiebranderij1

In Rio Terà San Leonardo, een gedeelte van de winkelstraat die door heel Cannaregio loopt, zit op nummer 1337 een koffiebranderij annex koffieshop.
Ik kom er nogal eens.

Soorten koffie voor de verkoop.

Soorten koffie voor de verkoop.

De eigenaar/brander brandt nooit meer bonen tegelijk dan hij verwacht die dag te verkopen, de koffie is er dus uiterst vers – verser kan haast niet. De voorraad omvat een flink aantal soorten voor thuisgebruik die je desgewenst per ons kunt kopen (en die je trouwens ook overal ter wereld naartoe kunt laten sturen) en je kunt er koffie drinken.  Staande, voor de balen ongebrande bonen. Zo groot is het bedrijf niet dat daar op een andere plek in de winkel ruimte voor is.

Het apparaat waarin de koffiebonen worden geroosterd.

Het apparaat waarin de koffiebonen worden geroosterd.

Elke werkdag begint er met het branden van de koffie. Het is in de hele buurt te ruiken wanneer het zover is, aan  de geur is dan niet te merken dat de branderij naast de groentemarkt  is gevestigd.
De lucht heeft op mensen dezelfde uitwerking
als die van honing op bijen. Elke morgen weer stroomt de winkel vol met mensen die even
koffie komen drinken, koffie met een croissant
als ontbijt voor degenen die op weg zijn naar
hun werk of koffie (sec) tussen het inkopen
doen op de markt  door.
Naast speciale bonenmengsels hebben ze ook verschillende specialiteiten voor directe consumptie.  Daarvan vind ik noxea de lekkerste, dat is koffie waaraan hazelnoot is toegevoegd.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , , ,
12 Comments »

Krokussen in bloei

Ook al hebben de Venetiaanse tuinen hier in in de buurt op 1 december zo’n 10 cm onder zout water gestaan, de krokussen bloeien er even vrolijk als in Amsterdam. krokussen-in-artis-kleiner1Niet alleen de bollen die begin oktober zijn geplant, ook de krokussen in de buurtuin die pas met Kerstmis de grond in gingen. Blijkbaar doet het er Noord-Italië niet zoveel toe wanneer je voorjaarsbollen plant. Of misschien zijn krokussen wel zulke gretige groeiers dat ze het eigenlijk altijd doen, zodra ze maar enigszins de kans hebben.
Alleen in de derde tuin – de netste van de drie in het hofje, want de enige die geregeld wordt onderhouden – is geen krokus te bekennen. Misschien per ongeluk weggeschoffeld door de tuinman?
En er bloeit niet één sneeuwklokje, het is bij die ene gebleven die zich een dag of tien geleden aarzelend liet zien. Sneeuwklokjes prefereren zeker een ander klimaat. Of ze kunnen niet tegen zout water. Of zo.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen