RSS 2 Feed

Jujube

Jujube.

Jujube.

Eind september, begin oktober verschenen op de markt giuggiole, kastanjekleurige vruchtjes ter grootte van een eikel. En omdat zelfs de naam nieuw voor me was kocht
ik ze. Het bleken steenvruchten te zijn, steenvruchten met een grote pit – misschien nog wel groter dan die van pruimen – en een vrij harde schil.  Ik vond ze nogal zuur, meer curieus dan lekker. Een zoektocht op internet leverde een Nederlandse naam op, jujube. Ze heten buitengewoon gezond te zijn en dat wil ik best geloven, zo smaken ze ook.

Bloesem van jujube.

Bloesem van jujube.

Wanneer ik weer eens thuiskom met vruchten of groente die  ik nog niet ken laat ik die graag zien aan de buren. Dat levert bijna altijd informatie op. Maar de reactie op jujube was anders dan ik had verwacht. ‘Die heb je zelf in de tuin,’ zeiden ze. Jujebe? In de tuin? Geen vrucht te bekennen, ook niet toen ik de boom die ze aanwezen grondig doorzocht.
Maar wat je ook van mijn Venetiaanse tuin kunt zeggen, niet dat die goed is onderhouden. Zo was hij in geen jaren gesnoeid, misschien wel tien jaar niet, en vruchtbomen gedijen daar zelden bij. Ik vlei me nu met de gedachte dat het aan de snoeibeurt van afgelopen winter is te danken dat er deze week bloesem in de boom verscheen. Weliswaar maar een paar trossen (misschien mest nodig?) maar toch. Het is beslist vooruitgang.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Guggenheim Museum

Het Guggenheim Museum aan het Canal Grande.

Het Guggenheim Museum aan het Canal Grande.

Veruit de belangrijkste verzameling 20ste-eeuwse kunst van Venetië, in het Guggenheim Museum aan het Canal Grande, wordt deze maand druk bezocht. De museumstaf heeft er voor bezoekers een soort feestmaand van gemaakt, mogelijk bij wijze van morele voorbereiding op de biennale die op 7 juni begint. Voor de vrienden van het museum is er elke zaterdagmorgen een gratis drankje terwijl de maandagavonden zijn gericht op een nieuw, jong publiek. De toegangsprijs is  dan verlaagd van € 10,- naar € 7,-  en voor dat bedrag krijg je niet alleen toegang tot de collectie, maar ook twee spritz en live muziek.

Wishtree, geschonken door Yoko Ono.

Wish tree, geschonken door Yoko Ono.

Ik kom er graag. Het is geen groot museum, het Haagse Mauritshuis is groter, maar de verzameling is prachtig en de sfeer is er aangenaam.
De beeldentuin – met onder meer beelden van Marino Marini en Giacometti –  is een van de weinige plaatsen in de wijk Dorsoduro waar je tussen het groen staat. Heel prettig in een omgeving waar je verder hooguit de kruin van bomen ziet.  Desgewenst kun je nog een briefje ophangen in de wensboom die Yoko Ono in 2003 aan het museum heeft gegeven.

Marmeren krukje van Jenny Holzer.

Marmeren krukje van Jenny Holzer.

Het museum legt dit jaar het accent op één stijl, het kubisme. De vaste collectie – goeddeels bijeengebracht door kunstverzamelaarster Peggy Guggenheim die tot haar dood in 1979 in het gebouw heeft gewoond – omvat veel kubistische schilderijen, bijvoorbeeld van Picasso, Mondriaan en Klee.
Er is ook een zaal gereserveerd voor tijdelijke tentoonstellingen. Deze maand staat er onder meer een marmeren krukje van Jenny Holzer, ze heeft er een tekst in gebeiteld waardoor ik in de lach schoot :  Savor kindness, cruelty is always possible later, blijf vriendelijk, wreedheid kan altijd later nog.
Nog twee zaterdagen en één maandag, dan is de feestmaand  voorbij.  Geen Jenny Holzer meer, maar Rauschenberg.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , , , , , ,
No Comments »

Artisjokkenfestival

Vandaag alweer een presidiummaaal van Slow Food, maar een heel ander dan de vorige keer. Op  Sant’Erasmo, het eiland waar de meeste groente en vruchten carciofo-festavandaan komen die we in Venetië eten, telen ze onder meer paarse artisjokken. Kleintjes. Hele  lekkere, zo lekker dat ze een presidium zijn van Slow Food.
Voor Sant’Erasmo is die faam reden voor een jaarlijks artisjokkenfestival, tot merkbaar genoegen van de Venetianen:
de boten naar het eiland puilden uit.
Artisjokken worden hier veel en graag gegeten, ze zijn ook het hele jaar door te koop. Overal in de stad is ’s morgens omtrent negen uur te zien hoe  groentemannen de harten uit de grote bloemen snijden en die vervolgens in een emmer met water doen om ze vers en blank te houden voor klanten later op de dag.

'Sant'Erasmo

'Sant'Erasmo

En of ze nou op Sant’Erasmo even vergeten waren hoe dol Venetië  op artisjokken is of dat de opkomst veel groter was dan vorig jaar, in elk geval heb ik er de meeste tijd besteed aan wachten – op een warme dag in de volle zon staan wachten tot ik aan de beurt was voor een bordje eten.
Sant’Erasmo is een tuinderseiland, er is maar een enkel restaurant. Voor de gelegenheid was er een keuken geïmproviseerd met een kleine keukenstaf die waarschijnlijk nooit eerder een warme maaltijd had verzorgd voor honderden mensen.
Dat bedenkend viel mijn bordje niks tegen. De presidiumartisjokken zijn per slot verrukkelijk, daar moet je al hele rare dingen mee uithalen wil het eindresultaat niet lekker zijn. En eenmaal in de schaduw, voorzien van een vol bord, veranderde de stemming op slag.  Van dat moment af werd het opeens een grote picknick, van artisjokkenliefhebbers onder elkaar.  Toch een leuk festival.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

Feestweekend

Regata's  zijn voor Venetië niets nieuws, Canaletto schilderde ze al.

Regata's zijn voor Venetië niets nieuws, Canaletto schilderde ze al.

In Venetië tuimelen dezer dagen de evenementen over elkaar heen. Alle kranten hadden vandaag een roze buitenblad ter ere van de Giro d’Italia die dit jaar in Venetië begint, maar vanmorgen vroeg ging de aandacht van de stad uit naar iets anders. De pokeraars in het casino waren nog niet eens aan het spelen toen er al een botenparade was in het Canal Grande.
Een optocht van  vijftien roeiboten, elk bemand met leerlingen van verschillende opleidingen in Venetië, maar deze keer waren er niet alleen roeiers. Er voeren ook  motorboten mee  – van de politie, de brandweer, het Rode Kruis en het openbaar vervoer. De ongewone combinatie – roei- en motorboten – was te danken aan de Mese del decoro e per il rispetto della città, de Maand van de waardigheid en het respect voor de stad. Voor elke instelling en instantie die varen kan is meedoen aan de parade kennelijk een manier om respect te tonen.                                                                                                                    giro-100
Tijdens regatta’s en optochten ligt het openbaar vervoer stil, zo breed is het Canal Grande niet dat gemotoriseerd vervoer roeiboten kan passeren zonder ze te hinderen. Maar vandaag was de parade koud afgelopen of de vaporetti waren al weer in de vaart: er was dringend vervoer nodig naar het eiland Lido, voor het begin van de honderdste Giro d’Italia. Venetianen waren niet de enigen die dat zelf wilden meemaken, de halve provincie leek erop afgekomen.

En morgen is het alweer feest, maar dan een heel ander soort.
Op Sant’Erasmo, het tuinderseiland van Venetië, is dan een artisjokkenfestival. Ik ben heel benieuwd, geen idee hoe ik me dat moet voorstellen – een artisjokkenfeest.

Gepost in Algemeen, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags: , , , , , , ,
No Comments »

Op naar het casino

Palazzo Vendramin, het gemeentelijk casino.

Palazzo Vendramin, het gemeentelijk casino.

Op nog geen 100 m van mijn huis ligt palazzo Vendramin, het casino van de stad, en sinds woensdag is het daar een komen en gaan van pokeraars uit de hele wereld.  Pokeren is een beroep, weet ik nu, en beroepsspelers reizen via de pokerwereldtour van het ene tournooi naar het andere. Het lijkt me net zo’n systeem als bij tennis, de enige tour waar ik iets van weet.
Op het ogenblik doet de pokertour Venetië aan en op straat is al duidelijk wie deelnemer is en wie aanhang, de wedstrijdpokeraars dragen een badge.
De meeste zijn jong, er zijn nauwelijks mensen bij van boven de 40. En nu ik erover nadenk kan ik me dat wel voorstellen. Net als bij tennis is snel en accuraat reageren een vereiste, iets wat het beste gaat als je jong bent.
Dus ook al is het vandaag het mooiste weer van de wereld en zijn ze in een van de mooiste steden ter wereld, in palazzo Vendramin zijn ze geconcentreerd aan het pokeren, want concentratieverlies kan geld kosten – zelfs veel geld.
Zouden ze nog energie overhouden om iets van hun omgeving te zien?

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: , , , , , ,
1 Comment »

Bloeiende palm

bloeiende-palm

Toen ik vandaag de voordeur opendeed kwam me een aangename, zoete geur tegemoet: de palm in de tuin staat in bloei. Hij bloeit in pluimen die de kleur hebben van gedroogde kamille, de bloemen lijken net zo kwetsbaar als mimosa en de bloei schijnt ook kort te duren, maar intussen is het een feest.
Het heeft een hele tijd geduurd voordat de bloemen uitkwamen,  al een dag of veertien geleden zaten er knoppen in de boom. Het leken net gele zakken, pas nu de bloemen zijn uitgekomen begrijp ik dat ik al die tijd tegen knoppen heb aangekeken. Ik hoop dat de pluimen even lang bloeien als de knoppen erover deden in bloemen  om te veranderen, al lijkt de kans gering: een bloei van veertien dagen wordt vast niet aangeduid als ‘kort’.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Gebakken puntarelle

puntarellev

Vandaag was er alweer een groente op de markt die ik nog nooit had gezien, puntarelle. Zo op het oog piepkleine asperges, maar in de vorm van kroppen en omhuld met lange, puntige, groene bladeren. En omdat ik dol ben op asperges heb ik meteen een paar van die kroppen gekocht.
Wat viel dat tegen toen ik thuis ging opzoeken wat ik nou eigenlijk had meegenomen!  Uiterlijk mogen de witte stelen dan veel weg hebben van asperges, in werkelijkheid heeft puntarelle daar niets mee te maken. Zelfs in de verste verte niet.

Salade van puntarelle.

Salade van puntarelle.

Puntarelle is een soort bladcichorei, een vrij bittere groente die Italianen nogal eens eten als salade en dan combineren met ansjovis.
Veel werk is de voorbereiding niet, maar het is wel aan te raden er tijdig mee te beginnen: wanneer je de lange, witte stengels in repen snijdt van 2, 3 mm dik en die een paar uur wegzet in ijskoud water krullen ze prachtig op,
ze verliezen wat van hun bittere smaak en worden sappiger.
De eerste keer dat ik puntenelle at ontbrak die extra tijd, maar bovendien was de mentale overstap van warme asperges naar een koude vissalade wel erg  groot. Ik had zin in een warme maaltijd.
Uiteindelijk heb ik de kroppen over de lengte  in vieren gesneden en op een hoog vuur in olijfolie gebakken totdat de bladeren een bruin randje hadden. Heerlijk! Het resultaat had wel iets weg van gebakken lof, maar dan bitterder.
De salade komt een volgende keer aan wel de beurt. En asperges nog deze week.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , , , , ,
2 Comments »

‘Vandaag geen nieuws’

kiosk-apostoli7

In Italië is 1 mei, de Dag van de Arbeid, een nationale feestdag. De scholen zijn dan dicht, net als veel musea en grotere bedrijven. In Venetië is er weliswaar nog heel wat open (het toerisme is hier per slot een belangrijke bron van inkomsten), maar buiten Venetië: weinig.  Maar toen iemand vertelde  dat er door de feestdag vandaag, dus op 2 mei, geen kranten zouden verschijnen geloofde ik daar geen woord van. Het is nu toch geen nationale feestdag meer? Dus ging ik vanmorgen gewoon op pad voor verse kranten.

Venetië heeft één gratis krant die de moeite van het lezen waard is, Il Venezia. Toon en niveau liggen niet zover af van De Pers. Ik neem hem meestal mee bij de bakker, maar wat daar vandaag ook  te vinden was: geen krant. Doorgelopen naar een kiosk: dicht. Naar de volgende kiosk: ook dicht. Toen naar de derde kiosk in de buurt en die was wel degelijk open, maar ze hadden geen Italiaanse kranten: ‘Die zijn er vandaag niet, morgen weer.’

Raadselachtig. Zou niet één Italiaanse journalist een artikel hebben geproduceerd omdat het gisteren een nationale feestdag was? Zouden zelfs kranten als La Repubblica en Corriere della Sera doen alsof de wereld een dag stilstaat?  Ik kon het me niet voorstellen.
Het was ook niet zo. Weer thuis keek ik naar de kranten op internet en digitaal was het nieuws wel degelijk bijgewerkt, zelfs tot de laatste minuut. De kranten zijn dus alleen niet gedrukt, maar waarom? Ik weet het nog steeds niet  – buurtgenoten die ik het vroeg haalden hun schouders op en zeiden: ‘Dat is mijn hele leven al zo, op 2 mei geen kranten.’

Misschien, bedacht ik, is de krantloze dag wel te danken aan de grafische bond. In Nederland is de drukkerswereld van oudsher uistekend georganiseerd en wie weet geldt hetzelfde voor Italië. En wanneer hun vakbond besluit: aan het eind van ‘onze’ feestdag gaan wij geen kranten maken, want dan hebben we nóg geen vrije dag, dan kunnen journalisten zeggen wat ze willen, maar dan komt er geen krant van de pers.
Komende  dagen zal ik eens informeren of mijn vermoeden klopt. Mocht ik het bij het verkeerde eind hebben, dan kom ik erop terug.
Update, 3 mei 9.49 uur. Net thuisgekomen met verse kranten en van de kioskhouder gehoord waarom die er gisteren niet waren. Het is inderdaad zoals ik dacht, op de morgen van 2 mei staan alle drukpersen in Italië stil.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: , , , , , , , , ,
1 Comment »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen