RSS 2 Feed

Gotische torens

wim-delvoyes-torens

Vanmiddag was ik bij een bijeenkomst in het Guggenheim Museum waar – zo lang de Biennale  duurt – twee moderne gotische torens staan. Torens van metaal, gemaakt door de Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye.  De grootste toren staat aan de waterkant, op het terras bij het Canal Grande, de kleinste staat op het dak van het museum.

Sinds de torens daar eind mei zijn neergezet zijn er af en toe geweldige stortbuien geweest en dat is ze aan te zien. Waren ze de eerste weken donkerglanzend, inmiddels zijn ze dof geworden en deels overdekt met een dun laagje roest.
Wel mooi, vond ik, wel passend ook in Venetië. De kleuren van dof metaal en roest passen beter bij de stad dan sterke glanstinten.

Nog geen twee maanden geleden schreef ik dat in het Guggenheim Museum de meeste moderne kunst van Venetië is te zien. Dat is inmiddels niet meer zo, de grote gebeurtenis van de huidige Biennale is de opening van een nieuw museum voor moderne kunst, Punta della Dogana. Daarover morgen meer.

Gepost in Cultuur door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

De weg vinden

calle-met-bruggen

Wie Venetië niet kent raakt er makkelijk de weg kwijt, er zijn zoveel smalle stegen en straten dat het soms knap lastig is om de juiste terug te vinden. Een toerist meende vandaag dat hij precies onthouden had waar zijn hotel was, zelfverzekerd zei hij:  ‘Het was bij een brug.’
Dat helpt in Venetië ongeveer even goed als in Amsterdam.

venice-sestieri-mapGelukkig zijn er een paar basisregels. Venetië is niet per straat genummerd, maar per wijk. Een huisnummer kan daardoor heel hoog zijn, er zijn wijken met 5000, 6000 of 7000 huizen. Wie  de naam onthoudt van de wijk, sestiere –  Santa Croce, San Polo, Dorsoduro, San Marco, Castello of Cannaregio – en het huisnummer kan op straat al zien of hij in de buurt is.
Zo’n 2000 nummers te hoog of te laag? Nog een eindje doorlopen.
Er een dikke 300 nummers vandaan? Dan ben je er al bijna.
Wil je een plek terugvinden, dan heb je meer aan de naam van de sestiere en het huisnummer dan aan de naam van de straat. De straatnamen zijn  weliswaar veel ouder dan de nummering, maar ze kunnen verwarrend zijn.
Elke wijk heeft bijvoorbeeld haar eigen Calle della Madonna, Straat van de Madonna en je kunt ook in alle zes naar de Calle dei Preti, Straat van de Priester, maar er zijn veel meer namen met het woord priester erin – bijvoorbeeld de Eerste en Tweede Straat van de Priester (Calle Primo e Secondo dei Preti)  en de Straat van de Priester van de Doge (Calle dei Preti detta del Doge).
Maar er is geen sestiere met zes gelijke huisnummers, wie die onthoudt komt wel waar hij wezen wil.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Waslijnen

buuf-met-was

De straten in Venetië zijn nauw en huizen met een tuin of balkon zijn in de minderheid, hoog boven de begane grond lopen tussen de verdiepingen aan weerszijden van het plaveisel complete netwerken van draden: waslijnen.
Elke lijn is voorzien van een katrol om de hele draad te kunnen gebruiken – hoe meer was je ophangt, hoe verder van huis die droog wappert.

Foto's: Ita van Dijk.

Foto's: Ita van Dijk.

Door de katrollen is het ophangen van de was geen geruisloos karweitje, je hoort een knarsend geluid wanneer de waslijn door het metaal loopt. ‘Net een astmatisch hondje,’ vond een vriendin vorige zomer.
Tegen het einde van de winter, toen het binnenwerk van mechaniek nat was geworden, klonk het eerder als een volwassen sint bernhard met zware bronchitis dan als een astmatische teckel, maar lang duurde dat niet. Het geluid is inmiddels al weer maanden op het oude niveau.
Ik heb niet zo’n katrollensysteem, ik hang de was op in de tuin. Of preciezer: dat deed ik. Afgelopen winter probeerde ik hier vogels naartoe te lokken door ze te voeren en dat lukte aardig tot er een keer wasgoed wapperende. Venetiaanse vogels zijn dat niet gewend, ik had er net zo goed een vogelverschrikker kunnen neerzetten.  Sindsdien droogt de was op een rek voor het huis.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Biennaledrukte

vaporetto-venice-picture-7

Het is goed te merken dat de kunstbiennale zo’n drie weken geleden is begonnen, er zijn veel buitenlanders in de stad. Duidelijk een ander soort toeristen dan in de zomervakantie, biennalebezoekers slenteren niet op de bonnefooi door de winkelstraten maar zijn gericht op weg naar een van de vele paviljoens.

Venetië is een vis.

Venetië is een vis.

Het kunstfeest is over de hele stad verspreid,
tal van musea, kerken en pakhuizen bieden nu onderdak aan een landeninzending van de Biennale. Zie voor nadere informatie:
http://www.labiennale.org/en/art/index.html
Er is zoveel te zien dat ik op het ogenblik dagelijks wel in een van de vele paviljoens kom, hierover binnenkort meer.
De grootste biennaleterreinen zijn Arsenale en Giardini, daar staan de inzendingen van heel veel landen bij elkaar. Het is een eindje van het centrum. Wanneer je de vorm van Venetië vergelijkt met die van een vis, dan zitten de voornaamste locaties in de staart.

il_gazzettino Dat is niet zo ver weg, de stad is niet zo groot, maar je moet de weg aardig kennen wil je recht op het biennalegebied af lopen. De vaporetti, waterbussen zijn dan ook stampvol, soms dusdanig dat er nauwelijks meer ruimte over lijkt voor Venetianen.
Vandaag zat ik op het achterbalkon van de vaporetto de plaatselijke krant te lezen, Il Gazzettino. Het feit dat het juist die krant was en niet een van de landelijke dagbladen vond iemand die ik niet bekende reden om me te groeten: toch nog een andere Venetiaan op de boot.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

Post

voordeur-venice

In Venetië hebben de meeste huizen geen brievenbus, post wordt onder de voordeur door geschoven. Toen ik hier kwam wonen wist ik wel van die gewoonte, maar ik had het alleen in werking gezien op adressen waar maar één gezin woont.

De postbode komt langs.

De postbode komt langs.

Mijn adres geldt voor drie verschillende huishoudens, als  kersverse Venetiaan vroeg ik me  indertijd bezorgd af of dat wel goed zou
gaan met de post. Ten onrechte, bleek al snel. Inmiddels schuif ik net zo vrolijk briefjes onder voordeuren door als geboren en getogen Venetianen en wanneer de postbode is geweest op een moment dat er alleen buren thuis zijn, dan vind ik mijn deel op de drempel van de binnenvoordeur.
Soms komt het ook niet goed, maar dat heeft weinig te maken met die afwezige brievenbus. Met name in december verdwijnt er in heel Zuid-Europa wel post, vooral pakjes. Blijkbaar heeft niet alleen Sinterklaas hulpsinterklazen nodig, maar kan ook de kerstman wel hulp gebruiken.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , ,
No Comments »

Vriendenmiddag in La Fenice

la-fenice-interieur-1817

Vrienden van culturele instellingen zoals musea en orkesten worden niet zelden op aangename  evenementen vergast. Voor de cultuurmakers is het per slot van financieel belang die vrienden aan zich te binden, daar willen ze wel wat moeite voor doen. Toen een vriend van het Venetiaanse operahuis La Fenice me kaartjes aanbood voor een vriendenmiddag zei ik dan ook  gretig ja.

De beroemde operazaal van La Fenice; boven: De zaal in 1817.

De beroemde operazaal van La Fenice; boven: Dezelfde zaal in 1817.

La Fenice is een van
de beroemdste muziektheaters ter wereld, er zijn heel wat wereldpremières geweest sinds het in 1792 de deuren opende voor het publiek – bijvoorbeeld van werk van Rossini, Verdi en Berio.
Het gebouw heet La Fenice, de Foeniks omdat het indertijd in de plaats kwam van de eerste opera van Venetië toen die tot de grond toe was afgebrand. Misschien hadden ze het beter een andere naam kunnen geven, ook  La Fenice is al twee keer in vlammen opgegaan maar zoals je van een foeniks verwachten mag is ze beide keren in oude glorie uit de as herrezen. Daardoor is het nu zowel 18de- als 21ste-eeuws, gerestaureerd naar het oude voorbeeld en volgestopt met hypermoderne techniek.
De mensen van La Fenice laten het graag zien, er zijn vrijwel dagelijks rondleidingen.

De middag waar ik naartoe mocht stond de Götterdämmerung van Richard Wagner op het programma. Een hele operavoorstelling voor een vriendenbijeenkomst? Het leek niet  waarschijnlijk.  Of kregen we misschien een deel te horen? Het viel uit de uitnodiging niet op te maken.

De zaal waar de lezing werd gehouden.

De zaal waar de lezing werd gehouden.

Eenmaal in La Fenice werden we niet naar de beroemde operazaal geloodst, maar naar een andere. Ook mooi, maar veel kleiner en met minder theatrale mogelijkheden.
De eigenlijke bijeenkomst begon met de nodige introducties en bedankjes, die horen er hier bij, en daarna hield iemand een inleiding. Een lange inleiding. Tien minuten praten, drie maten piano spelen om te illustreren wat hij bedoelde, weer tien minuten praten, weer drie maten spelen en langzamerhand drong het tot me door dat het
zo zou doorgaan. Hier zou het bij blijven.
In Italië zijn ze heel goed in het houden van heel lange lezingen, ik heb er al eens een bijgewoond die anderhalf uur duurde. En daarna nog  vragen beantwoorden.
Toen er na een uur nog geen enkel teken was dat het einde naderde hebben we de zaal sluipend verlaten.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Geschiedenis door Admin
Tags: , , ,
2 Comments »

Naar de San Marcobasiliek

san_marco_square_dcp_0464

Wie naar de San Marcobasiliek wil doet er goed aan zich in te stellen op grote drukte, stil is het in deze omgeving nooit. Geen toerist die naar Venetië komt en vrijwillig het San Marcoplein overslaat.

Koepels bij het altaar in de San Marcobasiliek.

Koepels boven het altaar in de San Marcobasiliek.

Toch is er wel een rustiger manier om de kerk
te bekijken: ga er eens naar de mis.
Zo’n dienst duurt een uurtje, dus alle tijd om
het interieur op je gemak in je op te nemen.
Er is geen toeristenrumoer, tijdens de mis worden mensen die het er alleen om is te doen de basiliek te  bezichtigen en fotograferen hooguit per ongeluk toegelaten.

Wanneer er vrienden in Venetië zijn opper ik daarom nogal eens de mogelijkheid op zondag naar de hoogmis te gaan. Je hoeft niet RK te
zijn of zelfs maar godsdienstig om dat mooi te vinden.
Je bent er aan alle kanten omringd door beeldende kunst en tijdens de dienst zingt ook nog eens een prachtig koor.
De hoogmis begint om 10.30 uur, aan de linker zijkant van de basiliek  is een speciale ingang voor de kerkgangers.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven door Admin
Tags: , ,
No Comments »

‘Carmen’ in de Arena

arena-di-verona-avond

Gisteren naar de opera geweest in de Arena van Verona. Daar was het tot nu toe niet van gekomen omdat je na afloop niet meer terug kunt naar Venetië, de laatste trein is al lang vertrokken wanneer de voorstelling is afgelopen. Maar voor studenten uit Venetië  was deze avond busvervoer terug geregeld en ik kon ook wel mee met die bus.
We zouden Carmen zien van Bizet, ietwat tot mijn droefheid. In Italië zie ik liever een Italiaanse opera dan een Spaans/Franse, maar de keuze was: deze of niet, en dan is een beslissing snel genomen.

De buitenkant van de Arena; boven: Een voorstelling in het theater.

De buitenkant van de Arena; boven: Een voorstelling in het theater.

Pal voor vertrek las ik dat later op de avond onweer werd verwacht. Pas laat op de avond. Misschien zaten we dan al in de bus terug, maar misschien ook niet.
Ik heb hier geen zomerregenkleding, dat is in Venetië niet nodig. Een paraplu volstaat bijna altijd
en wanneer het eens echt heel hard stort, dan wacht je op een beschutte plek tot het wat minder wordt.
Maar in die open Arena geen regenkleding, dat is een ander verhaal. Kon je daar eigenlijk een paraplu gebruiken zonder andere bezoekers het zicht te ontnemen?
Toen schoten me die kinderen te binnen die ik eens in vuilniszakken gehuld in de regen had zien spelen. Het was hun noodregenkleding, drie extra gaten erin – een voor het hoofd, twee voor de armen – klaar. Dus snel nog wat vuilniszakken in mijn tas gestopt.

De operatraditie in de Veronese Arena is al stokoud, de eerste voorstellingen dateren uit 1913. De Arena zelf is natuurlijk nog veel ouder, die stamt uit het jaar 30 n. C. Het is een reusachtig bouwwerk, vroeger bood het plaats aan 20.000 bezoekers, tegenwoordig op last van de brandweer aan nog ‘maar’ 15.000.
Verona weet het bezit goed uit te baten, voor het begin van de voorstelling werd het publiek er via luidsprekers op geattendeerd dat de Arena buiten het operaseizoen te huur is. Voor wie eens een feestje willen geven voor meer mensen dan in de huiskamer passen: http://www.arena.it/

Carmen in de Arena.

Carmen in de Arena.

Door het formaat van de Arena zit een groot deel van het publiek wat verderaf van het toneel. We zaten er zelfs zover vandaan
dat het bijna was alsof we naar poppetjes zaten te kijken.
Puur gezichtsbedrog. Het toneel is zo groot
dat er, behalve een grote groep zangers,  drie ezels rondliepen zonder dat het  een volle indruk maakte. Maar op mij had het gezichtsbedrog nog een ander effect. Doordat de zangers bijna poppetjes leken had ik soms het gevoel dat  ik  naar amateurtoneel zat te kijken. Eerder Shakespeare in Diever dan een beroemd operagezelschap.  Ook de stem van niet alle zangers was  berekend op die reusachtige ruimte, in conservatoria zullen ze trainen op een kleiner  bereik.
Niettemin was het een bijzondere belevenis, met 15.000 mensen in die omgeving naar een opera kijken en luisteren.

Een minuut of tien na de pauze begon het voorspelde onweer, orkest en zangers maakten ijlings plaats voor donder, bliksem, regen en wind. Paraplu’s waaiden stuk, de vuilniszakken werden gretig in gebruik genomen.
Een paar uur later, terug in Venetië, liep ik in twee vuilniszakken gehuld terug naar huis –  een zak als rok, de ander als windjack over mijn hoofd. Ik kan het iedere zwerver aanraden. Plastic ademt niet, daardoor blijf je warm in zo’n zak. Op den duur een beetje zweterig, maar wel warm. En nog behoorlijk droog ook.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , ,
6 Comments »

Hybiscus

hybiscus-495070618dbbnks_fs1

In de tuin staan drie hybiscussen, twee roze en een witte. Eén van de roze struiken heeft vorig jaar vrijwel de hele zomer door gebloeid, de twee andere maar een paar weken. De oorzaak van dat verschiI was snel gevonden. De aarde is hier erg stenig en
in dit huis zal eens een stenenhater hebben gewoond, de plantgaten van de slechte bloeiers zaten tenminste boordevol grote keien. Er was zelfs zoveel gesteente in gestopt dat er nauwelijks meer ruimte was voor aarde, het is een wonder dat de struiken vorig jaar nog hebben gebloeid. Ik ben ook geen stenenliefhebber, maar over de keuze tussen stenen en bloemen hoef ik geen seconde na te denken, een weelde aan aan zuidelijke hybiscusbloemen is een feest. Dan maar keien in de tuin.
Ik zou ze liever afvoeren, maar ik zie niet goed hoe dat zou kunnen: ook de mensen die in Venetië de vuilnis ophalen moeten alles op handkracht verslepen. In de stad staan her en der wel afvalcontainers, maar alleen bij kanalen met een brede hybiscusbloerm-witwallekant zodat ze makkelijk zijn te legen in de vuilnisboot.
En Venetië grossiert nu eenmaal niet in brede straten en kades, de dichtst bijzijnde containers staan vele bruggen verderop. Een heel gesjouw, de stenen daar naartoe brengen. Ze blijven dus hier.
In het vroege voorjaar heb ik de struiken een handje geholpen, keien uit de plantgaten gehaald en de vrijgekomen ruimte opgevuld met verse tuingrond.
Ze hebben die moeite nu beloond, vandaag zijn in alledrie de eerste bloemen opengegaan.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , ,
No Comments »

Muziekavondje

Palazzo Zenobio.

Gisteren een openbare avond van een plaatselijke muziekschool meegemaakt. Of misschien was het maar een deel van de muziekschool, er was niet één blaas- of slaginstrument. De musici  – in leeftijd variërend van vijf tot 50 jaar – speelden piano of een snaarinstrument, meestal cello. Verder waren er nog een paar violen,  een contrabas en een gitaar.
Aandoenlijk was de kleinste muzikant, een jongetje van een jaar of vijf dat zijn hart had verpand aan een groot instrument, een contrabas. Voor musici in de dop bestaan er weliswaar 1/4 contrabassen,  maar ook een kwart contrabas is nog altijd 94 cm lang en vergeleken met een dreumes is dat heel groot. Toen ik ze samen zag opkomen, de contrabas en het jongetje, stelde ik me al in op heel veel valse noten. Ten onrechte. Hij bleek zijn instrument wel degelijk aan te kunnen en speelde foutloos ‘Altijd is Kortjakje ziek’.

Palazzo Zenobio

Palazzo Zenobio

Dat deed niet iedereen hem na, foutloos spelen. Maar de stukken duurden geen van alle lang  (zelden langer dan Kortjakje),  het gehoor was welwillend en de zaal waar een en ander zich afspeelde leidde aardige af van de minder goed gelukte onderdelen van het programma.
Kijk eens naar de bovenste foto, ooit een gewone muziekschoolavond meegemaakt in zo’n prachtige barokzaal?
De ruimte bevindt zich in palazzo Zenobio, een reusachtig gebouw in Dorsoduro. Tot november is er het Syrische paviljoen van de biennale gehuisvest, dus ik zal er nog wel vaker komen.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
No Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen