Een jaar in Venetië

Elke Venetiaan die wel een steuntje in de rug kan gebruiken brandt daartoe van oudsher een kaarsje bij de Maria van de Wonderen. Dat ben ik de Venetianen al snel gaan nadoen. Of je er nou helemaal in gelooft of niet, kwaad kan het niet. Je hoeft zo’n kaars niet zelf te branden, dat kun je ook best aan iemand anders vragen. Of doen voor iemand doen die die wel eens behoefte aan zo’n kaars kon hebben. Het is minimaal een vorm van geconcentreerd aan iemand denken.
De eerste keer dat ik er een kaars aanstak deed ik dat namens iemand die toen overdag absoluut geen tijd had om zelf naar de kerk te gaan. En ’s avonds is het gebouw gesloten, alsof de Madonna dan vrij heeft.
Na die eerste keer is het een gewoonte geworden: even naar Santa Maria dei Miracoli wanneer ik in de buurt van de kerk ben. Even een kaarsje branden. 
En dat, realiseer ik me nu, terwijl ik niet eens weet aan welke wonderen ze haar faam te danken heeft. Toch eens uitzoeken.