Een jaar in Venetië

Geen dag waarop in Venetië – en trouwens in de hele rooms-katholieke wereld – zoveel missen worden opgedragen om de doden te herdenken als op 2 november, Allerzielen.  Na afloop van de requiemmis gaat de naaste familie naar San Michelle, het begrafeniseiland van Venetië,  om bloemen neer te zetten bij de graven van ‘hun’ doden.
En thuis wachten er fave, een woord dat meestal tuinbonen betekent, maar in november zijn het koekjes ter grootte van een tuinboon. Ze bestaan vrijwel uit suiker en amandelen en uiterlijk zijn het net pepernoten, maar ik vind ze veel lekkerder.  Ze zijn gelukkig maar een paar weken te koop, want dat je er nou dunner van wordt…  Wat dat betreft kun je beter echte fave eten, tuinbonen.

Geen feest of gedenkdag in Italië of er horen lekkernijen bij, meestal zoet lekkers. Voor de novembermaand zijn de producten in de pasticceria weer aangepast en hoewel Venetië  geen  sinterklaasfeest kent lijkt de etalage toch behoorlijk op een uitstalling ter ere van de sint.
Zo liggen er sinds 1 november – precies op tijd voor allerheiligen en allerzielen -  zakjes fave in de winkel. Je zou ze zakjes voor pepernoten kunnen aanzien, zij het dat de kleur wel eens anders is – naast bruine zijn er ook roze en witte fave -  maar qua smaak lijken ze in de verste verte niet op elkaar. Venetiaanse fave  bestaan vrijwel uit  amandelen en suiker. Ik vind ze heel wat lekkerder dan pepernoten. Al zijn ze wel iets om met mate te eten, want dat je er nou dunner van wordt…  Gelukkig zijn ze maar een maand te koop, begin december zijn ze weer uit de winkels verdwenen.

Ook liggen er nu koek- en chocoladefiguren in de etalages, net als in Nederland met Sinterklaas. De figuren doen zelfs erg denken aan Nederlandse sinterklaaspoppen, maar de goedheiligman staat er volledig buiten. Het is Sint Maarten, te paard. Per slot was die van huis uit ruiter.
Net als in Nederland gaan Venetiaanse kinderen met Sint Maarten langs de deuren om lekkers of speeltjes te verzamelen, maar ze bellen nergens aan. Ze gaan alleen naar winkels en bedrijven waar de deur openstaat. Ik hoefde dus niets voor ze in huis te halen.

Waar ik nu benieuwd naar ben is hoe het komt dat de lekkernijen uit verschillende landen uiterlijk zo op elkaar lijken. Zouden – lang geleden – in vrijwel heel Europa dezelfde vomen zijn gebruikt?