Een jaar in Venetië

Het is een goede mussenwinter. Geen idee waardoor het komt, maar er zijn veel meer mussen in Venetië dan vorig jaar december.  En blijkbaar voelen ze zich sterk nu ze met velen zijn. Een aantal zoekt ronduit het gezelschap van mensen en ze gaan de duiven niet meer merkbaar uit de weg, ook al vormen die in de stad toch een overweldigende meerderheid.  Her en der hupsen de soorten broederlijk naast elkaar rond, alsof ze niet alletwee uit zijn op de schaarse kruimels die ’s winters van de restauranttafels vallen.
Daar was een jaar geleden geen sprake van.  Wanneer de duiven zich toen een bepaalde plek hadden toegeëigend konden de mussen hooguit stiekem wat kruimels mee te pikken.
Zouden de vogels aan een vredesmissie zijn begonnen?

Dezer dagen realiseerde ik me opeens dat ik al in geen maanden ijs heb gegeten. Dat was vorig jaar om deze tijd wel anders, toen was er geen dag zonder ijsje. In Nederland mogen de Italiaanse ijsmannen ’s winters dan met vakantie zijn, in Venetië zijn ze gewoon aan het werk. IJs kost hier veel minder dan in Nederland: meestal € 1,- à  € 1,20 per bolletje (al zijn er uitzonderingen) en de bollen zijn vaak wel twee keer zo groot.
De gelateria’s moeten het in dit seizoen vooral hebben van vakantiegangers, Venetianen kopen niet vaak ijs wanneer het buiten koud is. En zonder er zelfs maar bij stil te staan ben ik hun voorbeeld gaan volgen. Nu Italiaans ijs dagelijks voorhanden is kan ik het er in de winter best buiten stellen. Wanneer ik in dit jaargetijde al een iets bestel bij een ijszaak, dan vraag ik om hun winterdrank: warme chocola.

Frittelle, de Italiaanse versie van oliebollen.

Meteen na 6 januari, zodra driekoningen voorbij is, beginnen in Venetië de voorbereidingen voor het carnaval. De bakker verkoopt weer frittelle, de Venetiaanse versie van oliebollen. Frittelle zijn te koop tot de laatste dag van het carnaval, dan verdwijnen ze weer voor een jaar uit de winkels.
Er zijn drie soorten:  Veneziane (of Venexiane, in het dialect van Venetië), crema en zabaione. Frittelle Veneziane hebben nog het meeste weg van Nederlandse oliebollen, maar het beslag is wat anders. Het bevat eieren, pijnboompitten in plaats van sucade en een scheut grappa. Het resultaat zijn bollen die binnenin veel geler zijn dan de Nederlandse, ik vind ze ook lekkerder.
Frittelle crema zijn gevuld met banketbakkersroom en in de frittelle zabaione zit – de naam zegt het eigenlijk al – sabayon. Frittelle zabaione zijn heerlijk, vooral als ze nog een beetje warm zijn.

Men zegt dat de Lagune van Venetië nooit bevriest. ‘Nooit’ is overdreven, maar feit is dat het zelden gebeurt. Sinds mensenheugenis is het één keer voorgekomen.

De Lagune van Venetië.

Op 6 januari 1431 – vandaag  578 jaar geleden – arriveerde een bruid uit Mestre  na een tocht met een kar over de bevroren Lagune naar Venetië, met haar bruidschat bij zich.
Mestre maakt deel uit van Venetië, maar het ligt op de vastewal. Per trein kost de afstand zo’n
10, 12 minuten.
Die bruidskar zal behoorlijk zwaar beladen zijn geweest. Een bruidschat bestond in die dagen
op zijn minst uit alle textiel die je in je leven maar nodig kon hebben, terwijl de bruid waarschijnlijk ook meubels bij zich heeft gehad.

In Venetië is het gebruikelijk honden ’s winters een jas aan te doen, zeker kleine honden. 10 graden celsius of minder: jas aan. Zo leren de honden dat hier.

Maar wat zag ik vandaag? Een mevrouw, geheel in bont gehuld (jas, laarzen, muts) met drie bijpassend gekleurde teckels, maar… zonder jas!
En zo warm was het niet. Met een logé zat ik op dat moment weliswaar buiten in de zon aan de lunch, maar zodra je je uit de zon waagde was het meteen maar een graad of 2, 3.  Dus echt wel jasjesweer.  Voor Venetiaanse honden dan.
Zou het een nieuwe mode worden, bij ton sur ton de honden  jasloos door het leven?