bicipark_mestre-2[1] Die zomer zouden er vrienden komen logeren. Op zichzelf niks bijzonders, elke zomer dat ik in Venetië ben komen er wel logé’s, maar deze keer moest ik van tevoren iets uitzoeken. Ze kwamen namelijk op de fiets uit Nederland en waar laat je een fiets in Venetië, een stad waar je niet eens mág fietsen?

De meest logische plek leek Piazzale Roma, het plein waar het busstation is en ook alle verkeer op wielen aankomt. Er is een stalling voor motoren, maar een fietsenstalling? Niemand wist waar die zou kunnen zijn. En om nou dagenlang dure fietsen onbeschermd achter te laten… Lido, een van de weinige Venetiaans eilanden waar auto’s rijden en waar je dus ook mag fietsen, leek evenmin handig. Je moest dan eerst naar het parkeereiland Tronchetto, daar de veerboot voor auto- en fietsenverkeer naar Lido nemen, de fietsen stallen en pas daarna konden we lijn 1 nemen, de vaporetto die ons naar mijn huis zou brengen. Verre van ideaal.

Venetië ligt in de provincie Veneto en een twittervriendin die daar woont schoot te hulp: ‘Ze mogen de fietsen wel bij ons in de tuin zetten, dan kunnen ze daarna per bus naar de stad.’ Het klonk geweldig. Maar eenmaal in Veneto stuitten mijn vrienden op ongedachte problemen: wegwerkzaamheden. Bij de derde opgebroken weg hadden ze geen idee meer hoe ze nu bij die tuin moesten komen waar ze hun fietsen mochten stallen. Een passant vertelde desgevraagd dat het door de opbrekingen een reusachtig gedoe zou worden om die tuin te bereiken, maar hij zei er iets vrolijks achteraan: ‘Waarom fietsen jullie niet naar het station van Mestre? Daar is een fietsenstalling.’

Mestre is het deel van Venetië dat op het vasteland ligt. In Mestre is de industrie gevestigd en er wonen veel meer mensen dan in de oude stad in zee. Per trein kost het een minuut of vijf, zes om de afstand tussen de stadsdelen te overbruggen. De fietsenstalling van Mestre bleek prima. Net als bij Nederlandse stations staan er rekken met fietsen van forenzen die dagelijks de trein nemen naar hun werk of school, maar voor dure fietsen zoals die van mijn vrienden was er een andere mogelijkheid: die gingen achter slot en grendel in een speciale fietskluis.

Tegen de tijd dat ik per trein in Mestre arriveerde waren de fietsen naar tevredenheid gestald. Het enige waarmee ik nog kon helpen was de bagage naar het perron brengen. Onthou het voor het geval er nog eens een fietsenstalling nodig is bij Venetië: op naar Mestre.

 

oktober 11th, 2013