RSS 2 Feed

Dood in Venetië, 2

Vandaag, precies een maand na de uitvaart van de buurman heb ik gehoord waarom we zijn kist zo op San Michele hebben achtergelaten: hij is vervolgens gecremeerd. Daar was de familie niet bij, voor het officiële afscheid was er de kerkdienst.
Drie dagen na de uitvaart is de buurvrouw weer naar San Michele gegaan, samen met een neef, en is de urn met zijn as alsnog in hun bijzijn in een van de gravenmuren ingemetseld.
Doden die niet worden gecremeerd,  worden gewoonlijk wél meteen in een gravenmuur ingemetseld.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , ,
3 Comments »

Dood in Venetië

Familiegraven op San Michele

Familiegraven op San Michele

Vandaag was de uitvaart van de buurman, de eerste waar ik in Venetië bij ben. De dag begint met een requiemmis in de buurkerk, San Marcuola. Een kerk met prachtige beelden en schilderijen, er hangt onder meer een Tintoretto.
Na de dienst condoleren in de kerk. Iedereen doet dat op fluistertoon, ook elders in de kerk wordt niet hardop gepraat. De enige uitzondering is een buitenlandse vriendin van de familie, een Française.

In Venetië mag je het woord uitvaart letterlijk nemen. We varen met twee boten naar het ommuurde eiland San Michele, de begraafplaats van de stad. Er is een speciale boot voor de kist (zo bedolven onder de bloemen dat het deksel niet meer is te zien) en een begeleidende boot met familie en vrienden. De tocht duurt misschien een kwartier, San Michele ligt maar zo’n 400 m van Venetië.

Grafmuur op San MicheleEenmaal op de plaats van bestemming begrijp ik waarom er nog steeds een papieren etiket met naam en toenaam aan een van de linten in het bloemstuk zit: dat etiket moet blijkbaar dienst doen als een soort identiteitsbewijs. Er is geen sprak van inmetselen in de gravenmuur in ons bijzijn. Geen idee waarom, maar in Venetië is dit blijkbaar een gebruikelijke gang van zaken. In ons gezelschap ben ik tenminst de enige die ervan opkijkt.
We laten de kist met de bloemen achter (we zijn nog maar net de deur uit als de volgende kist wordt binnengebracht), maken nog een rondje over het kerkhof langs de graven van de familie en gaan daarna per vaporetto terug naar Venetië.

En hoe het verder gaat? Ik zal later eens informeren, daar is dit het moment niet voor.
De graven worden in elk geval uitstekend verzorgd. Ook al is het begin januari, er staan veel verse bloemen. Pas deze keer valt me op dat er op San Michele hele rekken staan met kleine gietertjes om de bloemen van water te voorzien.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , , ,
3 Comments »

San Michele, het begrafeniseiland van Venetië

blog-diaghilev6

Vandaag naar San Michele geweest, het eiland waar Venetianen hun doden begraven. Hoewel, letterlijk begraven worden ze niet meer zo vaak. Daar is geen ruimte voor, het eiland is nog geen 500 m lang. In de praktijk worden ze meestal bijgezet in hoge marmeren muren,  breed en hoog genoeg voor rijen kisten boven elkaar. Een graf in de grond is nu  voorbehouden aan zeer welvarende en/of belangrijke Venetianen, en misschien moet je wel alledrie zijn – Venetiaan, rijk en belangrijk. Slechts bij zeer hoge uitzondering wordt nog toestemming gegeven om een niet-Venetiaan op San Michele te begraven.

Balletschoentjes op het graf van Diaghilev.

Balletschoentjes op het graf van Diaghilev.

Vroeger was dat anders. Toen konden ook niet-Venetianen er wel terecht, mits ze tenminste een band hadden met Venetië. De Amerikaanse dichter Ezra Pound is er begraven, maar ook drie wereldberoemde Russen: de choreograaf Diaghilev, de componist Igor Stravinsky en de schrijver Joseph Brodsky.

Ik ging met  een Russische klasgenoot, Olga, naar San Michele omdat ze de graven van haar landgenoten wilde bezoeken.
Olga  is merkbaar niet de eerste  Rus die er komt. De drie graven zijn  goed onderhouden, er staan verse bloemen en er liggen briefjes, met steentjes erop als presse-papier om te voorkomen dat ze  wegwaaien. In de loop der tijd zijn er kennlijk heel wat briefjes neergelegd ook al zijn die inmiddels zijn vergaan, de graven zijn tenminste bezaaid met steentjes.
Bij Diaghilev liggen ook balletschoentjes, en afgaand op de staat waarin ze verkeren liggen die er nog maar kort.  Maar Brodsky is in de meeste behoeften voorzien. Er is voor papier gezorgd (in een metalen kistje), pennen, stukjes brood en munten, die zijn neergelegd  in de vorm van een kruis. Hij zou zo weer aan het werk kunnen.

Munten en pennen op het graf van Brodski.

Munten en pennen op het graf van Brodsky.

Gepost in Cultuur, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , ,
No Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen