RSS 2 Feed

Madonna della Salute, het feest van 21 november

De basiliek waar de Venetianen op 21 november een wens doen.

De basiliek waar 21 november veel Venetianen een wens doen.

Een Venetiaans feest dat al bijna 400  jaar wordt gevierd is dat van Madonna della Salute, op 21 november. Dan viert de stad het einde van de pestepidemie van 1630-1631.
Alle mensen uit Venetië en wijde omtrek – of ze nu godsdienstig zijn of niet – bezoeken die dag de basiliek die indertijd is gebouwd om het einde van de pest te markeren, Madonna della Salute. En wie werkelijk niet op de dag zelf kan gaat in elk geval in die week.

Ik ging  ’s middags. Op dat moment waren de straten en stegen naar de kerk zo vol dat tal van agenten waren ingezet om het verkeer in banen te leiden, en dat terwijl het enige verkeer op de wal in Venetië uit voetgangers bestaat.  In de basiliek werden voortdurend missen opgedragen, en buiten waren reusachtige kaarsen te koop die de mensen kochten vóór ze naar binnen gingen. Niet dat  er nog ruimte was om ze neer te zetten (in de loop van de morgen waren alle plaatsen waar kaarsen kunnen staan, al bezet), maar na de zegening tijdens de mis nemen de Venetianen die kaars mee naar huis en steken hem daar aan op de eerste dag van de advent.

Madonna della Salute staat in hoog aanzien, haar worden ook grote krachten toegeschreven. Vandaar  het gebruik om tijdens het bezoek op 21 november een wens te doen. Dat hoeft niet per se een vrome wens te zijn, hij mag van alles en nog wat betreffen. Sommige wensen zijn uiterst werelds.  ’s Morgens waren er mannen met grote sandwichborden op weg naar de basiliek,  en op die borden stond hun verzoek aan de Madonna: los alstublieft de problemen in de bankwereld op.
Het  is ook de dag van reusachtige ballonnen, groter dan ik ooit eerder in kinderhanden zag. Ze krijgen die wanneer ze terugkomen uit de kerk.

Castradina, de maaltijdsoep van 21 november.

Castradina, de maaltijdsoep van 21 november.

In de straatjes bij de basiliek zijn fritelle te koop, Italiaanse oliebollen – de enige keer dat ik die buiten carnavalstijd heb gezien –  en er hoort een bepaald gerecht bij deze dag, castradina – een dikke soep van  gecastreerd ram en gesmoorde uien. Die maaltijdsoep is al even oud als het feest. De reden waarom Venetië op 21 november castradina eet is vergelijkbaar met die van de Leidse hutspot op 3 oktober.
Tegen het einde van de pestepidemie was in de stad  niet veel ander voedsel meer voorhanden dan de twee voornoemde ingrediënten.
In een moderne variant wordt wel groente aan de  castradina toegevoegd.

Gepost in Cultuur, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , ,
No Comments »

Italiaanse les

De school in Venetië

De school in Venetië

In Venetië ga ik naar school, elke werkdag van 9.00-13.00 uur. Achter de voordeur op deze foto begint de Italiaanse les. En ik heb er m’n handen aan vol. ’s Morgens tegen half negen de deur uit om de vaporetto te halen die me naar school brengt, tegen tweeën weer thuis en dan nog huiswerk. Daarnaast zijn er allerlei buitenschoolse  activiteiten om je Italiaans te verbeteren en allerlei aspecten van Venetië te leren kennen.
Het is leuk, zo’n talenschool. Er komen mensen van alle mogelijke nationaliteiten en de meest uiteenlopende leeftijden, al met al een stimulerende combinatie. De lessen zijn natuurlijk goed voor je Italiaans, maar bovendien ontmoet je door de zeer gemengde klassen mensen uit culturen waar in het westen maar weinig over bekend is en uit landen waar je misschien nooit zal komen.

Gepost in Algemeen, Cultuur door Admin
Tags: , ,
No Comments »

Novemberlekkers

Geen feest of gedenkdag in Italië of er horen lekkernijen bij, meestal zoet lekkers. Voor de novembermaand zijn de producten in de pasticceria weer aangepast fave_dei_mortien hoewel Venetië  geen  sinterklaasfeest kent lijkt de etalage toch behoorlijk op een uitstalling ter ere van de sint.
Zo liggen er sinds 1 november – precies op tijd voor allerheiligen en allerzielen –  zakjes fave in de winkel. Je zou ze zakjes voor pepernoten kunnen aanzien, zij het dat de kleur wel eens anders is – naast bruine zijn er ook roze en witte fave –  maar qua smaak lijken ze in de verste verte niet op elkaar. Venetiaanse fave  bestaan vrijwel uit  amandelen en suiker. Ik vind ze heel wat lekkerder dan pepernoten. Al zijn ze wel iets om met mate te eten, want dat je er nou dunner van wordt…  Gelukkig zijn ze maar een maand te koop, begin december zijn ze weer uit de winkels verdwenen.

Ook liggen er nu koek- en chocoladefiguren in de etalages, net als in Nedersint-maartenland met Sinterklaas. De figuren doen zelfs erg denken aan Nederlandse sinterklaaspoppen, maar de goedheiligman staat er volledig buiten. Het is Sint Maarten, te paard. Per slot was die van huis uit ruiter.
Net als in Nederland gaan Venetiaanse kinderen met Sint Maarten langs de deuren om lekkers of speeltjes te verzamelen, maar ze bellen nergens aan. Ze gaan alleen naar winkels en bedrijven waar de deur openstaat. Ik hoefde dus niets voor ze in huis te halen.

Waar ik nu benieuwd naar ben is hoe het komt dat de lekkernijen uit verschillende landen uiterlijk zo op elkaar lijken. Zouden – lang geleden – in vrijwel heel Europa dezelfde vomen zijn gebruikt?

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags: , , , , , , , , ,
2 Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen