RSS 2 Feed

La Colonna, het aardigste restaurant van Venetië

LA-COLONNA-IMG_8174_2Het zal in 2010 zijn geweest, mijn kennismaking met ‘La Colonna’ in Cannaregio. Ik was meegenomen door Rosie, een Zwitserse die net als ik een kamer had in een appartement dichtbij Fondamente Nuove. Rosie was in Venetië voor Italiaans les en ’s avonds at ze in een restaurant in de buurt. Zo had ze La Colonna leren kennen. Het etablissement was Rosie bevallen, zelfs zo goed dat ze meteen stamgast was geworden. ‘De mensen zijn er zo aardig,’ zei ze en na ons gezamenlijke bezoek kon ik dat alleen maar beamen.

Maar hóé aardig de mensen van la Colonna zijn leerde ik pas bij een volgend bezoek aan Venetië. Die winterdag was ik door dichte mist met uren vertraging op vliegveld Marco Polo gearriveerd, het was al avond toen ik bij Fondamenta Nuove van de boot stapte. Op mijn logeeradres bleek niemand thuis. Op zóveel vertraging had mijn gastvrouw niet gerekend, ze had meer afspraken. Dus op naar La Colonna. Iedereen begroeten, warm worden, eten – maar het werd later en later, zelfs laat voor een italiaans restaurant. En taal noch teken van mijn gastvrouw. Ik wist ook geen handig alternatief. ’s Avonds na negenen onaangekondigde bezoeken afleggen behoort bepaald niet tot de Venetiaanse gewoonten.

Gelukkig was Antonio, de eigenaar van La Colonna, niet van zins me op straat te zetten ook al wilde hij inmiddels wel naar huis. Hij bedacht een oplossing: de kok zou met mij in het restaurant blijven totdat ik mijn gasthuis in kon. Kan het aardiger?

Sindsdien zijn we vrienden. Een bezoek aan Venetië zonder minstens één bezoek aan La Colonna  is niet meer denkbaar.

La Colonna, Campiello del Pestrin, Cannaregio 5329, 3012 Venetië
’s woensdags gesloten.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
No Comments »

Zoektocht naar een fietsenstalling

bicipark_mestre-2[1] Die zomer zouden er vrienden komen logeren. Op zichzelf niks bijzonders, elke zomer dat ik in Venetië ben komen er wel logé’s, maar deze keer moest ik van tevoren iets uitzoeken. Ze kwamen namelijk op de fiets uit Nederland en waar laat je een fiets in Venetië, een stad waar je niet eens mág fietsen?

De meest logische plek leek Piazzale Roma, het plein waar het busstation is en ook alle verkeer op wielen aankomt. Er is een stalling voor motoren, maar een fietsenstalling? Niemand wist waar die zou kunnen zijn. En om nou dagenlang dure fietsen onbeschermd achter te laten… Lido, een van de weinige Venetiaans eilanden waar auto’s rijden en waar je dus ook mag fietsen, leek evenmin handig. Je moest dan eerst naar het parkeereiland Tronchetto, daar de veerboot voor auto- en fietsenverkeer naar Lido nemen, de fietsen stallen en pas daarna konden we lijn 1 nemen, de vaporetto die ons naar mijn huis zou brengen. Verre van ideaal.

Venetië ligt in de provincie Veneto en een twittervriendin die daar woont schoot te hulp: ‘Ze mogen de fietsen wel bij ons in de tuin zetten, dan kunnen ze daarna per bus naar de stad.’ Het klonk geweldig. Maar eenmaal in Veneto stuitten mijn vrienden op ongedachte problemen: wegwerkzaamheden. Bij de derde opgebroken weg hadden ze geen idee meer hoe ze nu bij die tuin moesten komen waar ze hun fietsen mochten stallen. Een passant vertelde desgevraagd dat het door de opbrekingen een reusachtig gedoe zou worden om die tuin te bereiken, maar hij zei er iets vrolijks achteraan: ‘Waarom fietsen jullie niet naar het station van Mestre? Daar is een fietsenstalling.’

Mestre is het deel van Venetië dat op het vasteland ligt. In Mestre is de industrie gevestigd en er wonen veel meer mensen dan in de oude stad in zee. Per trein kost het een minuut of vijf, zes om de afstand tussen de stadsdelen te overbruggen. De fietsenstalling van Mestre bleek prima. Net als bij Nederlandse stations staan er rekken met fietsen van forenzen die dagelijks de trein nemen naar hun werk of school, maar voor dure fietsen zoals die van mijn vrienden was er een andere mogelijkheid: die gingen achter slot en grendel in een speciale fietskluis.

Tegen de tijd dat ik per trein in Mestre arriveerde waren de fietsen naar tevredenheid gestald. Het enige waarmee ik nog kon helpen was de bagage naar het perron brengen. Onthou het voor het geval er nog eens een fietsenstalling nodig is bij Venetië: op naar Mestre.

 

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
No Comments »

Hoogtij en hoog water

altamarea07.jpg

Op internet is nu op tal van plaatsen te lezen dat Venetië onder water staat.
Dat is maar zeer ten dele waar.  Deze week zijn elke nacht inderdaad wel delen van de stad overstroomd, maar de enigen die daar last van hebben zijn winkeliers en mensen die op de beganegrond wonen: die moeten maatregelen nemen om de boel binnen droog te houden.

De meeste toeristen merken het niet eens, die liggen op acqua altatijd in bed. Tegen de tijd dat ze opstaan is het water al lang weer weggetrokken. Zo lang  duurt vloed per slot van rekening niet, zelfs niet tijdens springtij.
De enige uitzondering is vannacht, kerstnacht. Wie naar de nachtmis wil doet er goed aan rubber laarzen aan te trekken.
Morgen, 25 december, is het ergste alweer voorbij. Ook de bewoners en winkeliers kunnen ’s nachts dan met een gerust hart gaan slapen.

Gepost in Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: ,
9 Comments »

Vogelvredesmissie?

mus-venezia

Het is een goede mussenwinter. Geen idee waardoor het komt, maar er zijn veel meer mussen in Venetië dan vorig jaar december.  En blijkbaar voelen ze zich sterk nu ze met velen zijn. Een aantal zoekt ronduit het gezelschap van mensen en ze gaan de duiven niet meer merkbaar uit de weg, ook al vormen die in de stad toch een overweldigende meerderheid.  Her en der hupsen de soorten broederlijk naast elkaar rond, alsof ze niet alletwee uit zijn op de schaarse kruimels die ’s winters van de restauranttafels vallen.
Daar was een jaar geleden geen sprake van.  Wanneer de duiven zich toen een bepaalde plek hadden toegeëigend konden de mussen hooguit stiekem wat kruimels mee te pikken.
Zouden de vogels aan een vredesmissie zijn begonnen?

Gepost in Dagelijks leven door Admin
Tags: , ,
No Comments »

Hoog water

acqua-alta0ktx69ur_672-458_resize

Geupdated: 1 december 2009 om 8 uur 23.

Wie van plan is vandaag of morgen naar Venetië te gaan zij gewaarschuwd: er wordt flink hoog water verwacht, het roemruchte acqua alta. Weliswaar minder hoog als op de morgen van 1 december vorig jaar toen het tijdens vloed 156 cm boven het normale peil stond,  maar de verwachting voor 30 november is niettemin indrukwekkend: om 8.35 uur wordt een waterstand verwacht die 130 cm hoger is dan normaal.
Op dat tijdstip zijn lieslaarzen erg handig – maar één, twee uur eerder of later volstaan gewone rubberlaarzen alweer. Zo lang duurt vloed per slot van rekening niet.

In Venetië worden de acqua altaverwachtingen precies bijgehouden. Ze worden dus ook geregeld  aangepast – bijvoorbeeld wanneer er onverhoeds storm opsteekt die het water de stad injaagt.

Update, 1 december 8.23 uur:
Vandaag is het springvloed en de wind stuwt het water de stad in, om 09.10 uur wordt een waterstand verwacht van 130 cm boven het normale peil. Morgenochtend is het al minder, de verwachting voor 09.45 uur is dan een stand van 100 cm zoals op onderstaand staatje van de website van Venetië is te zien.
Daarna lijkt het ergste – in elk geval voorlopig – voorbij. Afgaand op de weersverwachting voor die dagen kun je – mits met rubber laarzen aan – ook tijdens acqua alta overal gewoon  lopen, behalve misschien op het het San Marcoplein, het laagst gelegen gedeelte van de stad.

bollettino_grafico-1-12

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , ,
25 Comments »

Kerstmannenschool

babbo-natale-20091011_aspiranti

Ook al kent Nederland hulpsinterklazen, van een sinterklazenschool heb ik nog nooit gehoord. Zelfs niet van een sinterklazenschool in Spanje. Zo’n school was er ook niet in Italië, maar blijkbaar werd dat ervaren als een gemis. Er waren tenminste al snel 300 aanmeldingen toen het dorp Noventa di Piave in de provincie Venetië aankondigde te beginnen met een opleiding voor Babbo Natale, het Italiaanse equivalent van de kerstman.
Voor zoveel leerlingen heeft de kerstmannenopleiding (nog?) geen plaats,  de school is deze week begonnen met 40 pupillen. Op de foto boven dit stukje is een aantal van de aspirant-kerstmannen te zien.
De cursus duurt anderhalve maand en naast theorie wordt onder meer les gegeven in het vak pakjes maken.
De opleiding staat onder auspiciën van de kerstmannenacademie in Rovaniemi, Lapland.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

Huisdieren

perfectpetzzcatdogjpeg
Honden en katten staan in Venetië in hoog aanzien en daar blijft het niet bij, velen hebben er ook een zwak voor honden- en kattenknuffels. Daarom zijn in de pasticceria zelfs pluche huisdieren te koop. Die hebben geen chocolaatjes in hun buik zoals ik eerst veronderstelde, maar een batterijtje: door de energie die dat levert is het net alsof ze ademen.
Ze zijn een hit bij de toeristen. Zo te zien hebben die hierop gewacht: dieren die je niet hoeft uit te laten,  geen eten nodig hebben (behalve af en toe een nieuwe batterij), geen lawaai maken en die niet gaan protesteren, hoe lang je ze ook knuffelt. En door hun ‘ademhaling’ kun je je nog verbeelden dat ze leven ook.
Niet alleen toeristen zijn er trouwens door gefascineerd. Pas stonden zo’n tien agenten net zo lang voor de etalage van de pasticceria tot ze het zeker wisten: ja, ze ademen echt. Zo lang de batterij tenminste niet op is.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Twijfelachtige allure

Vdog21.jpg

Smaken verschillen, ook in Venetië. Deze week klaagde het Venetiaanse gemeenteraadslid Pietro Bortoluzzi in de pers over het beeld dat Charles Ray voor Punta della Dogana heeft gemaakt, ‘Jongen met kikvors’ .
Hij noemde het ‘van twijfelachtige allure’.
Om de een of andere reden vind ik dat meer een omschrijving voor Staphorst dan voor Venetië.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , ,
1 Comment »

De Calatrava

calatrava

Ach, wat was Venetië een jaar geleden blij toen er eindelijk een vierde brug was over het Canal Grande, de voornaamste waterweg van de stad. Eindelijk een handige, rechtstreekse verbinding tussen het bus- en het treinstation.
De twee stations liggen weliswaar dichtbij elkaar, maar aan weerszijden van het water. Wie van het ene naar het andere station wilde moest óf de vaporetto nemen, de waterbus, óf een paar fikse bruggen met heel wat treden. Mensen met veel bagage weten wel iets leukers.
Vandaar de nieuwe brug, de Calatrava. Hij is genoemd naar de Spaanse architect die hem heeft ontworpen, Santiago Calatrava.

De brug is inmiddels twaalf maanden open, en dat waren even zovele maanden gedoe. Vandalen mogen calatrava-4agraag hun naam in het bouwsel  kerven (met hoge patroulleringskosten tot gevolg in de hoop verdere vernieling te voorkomen), anderen  verkijken zich op de glazen vloerplaten en struikelen of vallen,
en Venetianen klagen over de maat van de treden.
De Calatrava lóópt niet lekker. Je moet heel bewust letten op het formaat van je stappen, want de verhouding tussen de lengte en hoogte van de traptreden is zacht gezegd opmerkelijk.
Nou is dat vast wel ergens goed voor, je bij elke stap realiseren hoe je je precies beweegt, maar het is eigenaardig wanneer een brug je daartoe dwingt. De klacht is algemener dan grappig is, de eerste Venetiaan die gedachtenloos over de Calatrava kan lopen moet ik nog tegenkomen.
Het is niet eens het ergste bezwaar. Volgens een artikel in Il Gazzettino van vandaag, de plaatselijke krant, is de brug nu officieel onveilig verklaard.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
3 Comments »

Fietser op het San Marcoplein

fietser-op-het-san-marcoplein-20090825_bicisanmarco01

Heel ongewoon, een fietser op het San Marcoplein. Het blijkt trouwens ook niet te mogen, fietsen in Venetië. Ik had me er nooit in verdiept omdat het me zo’n gedoe leek. Elke brug is een trap en er zijn veel bruggen; je zou dus telkens moeten afstappen, je fiets alle treden omhoog tillen, daarna naar beneden om vervolgens hooguit een paar honderd meter te fietsen tot de volgende brug. Als het zo moet loop ik liever.
Door de trapbruggen is Venetië het domein van de voetgangers. Dat is ook de reden waarom fietsen er is verboden, niemand is er op andersoortig verkeer bedacht. De Britse mountainbikester had geen weet van dat verbod, daarom kreeg ze geen boete maar alleen een waarschuwing.  Maar wanneer ze nog eens wordt betrapt komt ze niet uit onder een boete van € 50,-.

Gepost in Dagelijks leven door Admin
Tags: , ,
1 Comment »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen