RSS 2 Feed

Hoogtij en hoog water

altamarea07.jpg

Op internet is nu op tal van plaatsen te lezen dat Venetië onder water staat.
Dat is maar zeer ten dele waar.  Deze week zijn elke nacht inderdaad wel delen van de stad overstroomd, maar de enigen die daar last van hebben zijn winkeliers en mensen die op de beganegrond wonen: die moeten maatregelen nemen om de boel binnen droog te houden.

De meeste toeristen merken het niet eens, die liggen op acqua altatijd in bed. Tegen de tijd dat ze opstaan is het water al lang weer weggetrokken. Zo lang  duurt vloed per slot van rekening niet, zelfs niet tijdens springtij.
De enige uitzondering is vannacht, kerstnacht. Wie naar de nachtmis wil doet er goed aan rubber laarzen aan te trekken.
Morgen, 25 december, is het ergste alweer voorbij. Ook de bewoners en winkeliers kunnen ’s nachts dan met een gerust hart gaan slapen.

Gepost in Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: ,
9 Comments »

Hoog water

acqua-alta0ktx69ur_672-458_resize

Geupdated: 1 december 2009 om 8 uur 23.

Wie van plan is vandaag of morgen naar Venetië te gaan zij gewaarschuwd: er wordt flink hoog water verwacht, het roemruchte acqua alta. Weliswaar minder hoog als op de morgen van 1 december vorig jaar toen het tijdens vloed 156 cm boven het normale peil stond,  maar de verwachting voor 30 november is niettemin indrukwekkend: om 8.35 uur wordt een waterstand verwacht die 130 cm hoger is dan normaal.
Op dat tijdstip zijn lieslaarzen erg handig – maar één, twee uur eerder of later volstaan gewone rubberlaarzen alweer. Zo lang duurt vloed per slot van rekening niet.

In Venetië worden de acqua altaverwachtingen precies bijgehouden. Ze worden dus ook geregeld  aangepast – bijvoorbeeld wanneer er onverhoeds storm opsteekt die het water de stad injaagt.

Update, 1 december 8.23 uur:
Vandaag is het springvloed en de wind stuwt het water de stad in, om 09.10 uur wordt een waterstand verwacht van 130 cm boven het normale peil. Morgenochtend is het al minder, de verwachting voor 09.45 uur is dan een stand van 100 cm zoals op onderstaand staatje van de website van Venetië is te zien.
Daarna lijkt het ergste – in elk geval voorlopig – voorbij. Afgaand op de weersverwachting voor die dagen kun je – mits met rubber laarzen aan – ook tijdens acqua alta overal gewoon  lopen, behalve misschien op het het San Marcoplein, het laagst gelegen gedeelte van de stad.

bollettino_grafico-1-12

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , ,
25 Comments »

Glass stress

glass-stress-3-jean-michel-othoniel

In Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arte is tijdens de Biennale  een verbluffende  tentoonstelling te zien van hedendaagse glaskunstenaars. Er zitten prachtige voorwerpen bij, daarom deze keer meer plaatjes dan tekst.
De glazen figuur boven deze tekst maakte de Fransman Jean-Michel Othoniel en net als een beeldhouwwerk  ziet het er anders uit wanneer je er van een andere kant naar kijkt. In de expositie staan meer figuren die hij heeft gemaakt.

De Amerikaanse Barbara Bloom zal dol zijn op de boeken van Flaubert, anders breng je vast het geduld niet op om eerst kristal te blazen en daar vervolgens letter voor letter teksten uit zijn liefdesbrieven in te graveren:

barbara-bloom-flaubert-letters-ii-1987-2008

De  Servische firma Moz maakte een glazen tafel waarin het bestek is uitgesneden:

glass-stress-tafel-moz-screenshot-8

En Pino Castagna uit Veneto is op de tentoonstelling vertegenwoordigd met glazen bamboe:

glass-stress-pino-castagna-bamboo

Tot slot ‘The accident’ van de Vlaamse glaskunstenaar Koen van Mechelen. Op de eigenlijke tentoonstelling is natuurlijk nog veel meer te zien, maar een blog is niet de plaats voor een complete catalogus. De plaatjes zijn vooral bedoeld als smaakmaker.
'The accident' van Koen van Mechelen.

‘The accident’ van Koen van Mechelen.

Het Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arte zit bij de Accademiabrug, aan de kant van San Marco. De ingang is bij Campo San Stefano, op no. 2945. Vergeet bij een bezoek niet omhoog te kijken in het trappenhuis. Ik weet niet welke trappen ik mooier vind, die van dit instituut of die van het Dogenpaleis.
De tentoonstelling is nog te zien tot 22 november.

Gepost in Cultuur, Feesten door Admin
Tags: , , , , , , ,
6 Comments »

Meer koffie

caffe-santa-margarita

Het type koffie dat Nederlanders aanduiden als expresso noemen Italianen caffè. Het apparaat waarmee die koffie wordt gemaakt heet in het Italiaans caffè espresso, Italianen benadrukken dus dat er koffie uitkomt, Nederlanders dat die snel klaar is. Typerend voor het verschil in volkskarakter?

Wie liever iets slappere koffie drinkt vraagt om een lungo of een caffè lungo, dan gaat er nog wat kokend water bij.  En verder is er macchiato,  koffie met een  beetje melkschuim. In Venetië en – ruime – omgeving is er nóg een variant, macchiatone, een mini cappuccino. De verhouding  kan trouwens ook andersom, heel veel melk met een beetje koffie erin. Dat heet een latte macchiato.caffe-spensierato-marphot
De mogelijkheden wisselen een beetje per streek, toen ik op Sicilië eens om macchiatone vroeg werd ik niet begrijpend aangekeken.
In Venetië staan in vrijwel elke pasticceria kleine flesjes op de toonbank, Daar zit melk in, 1 dl gewone verse melk. Niet zelden wil iemand die caffè heeft besteld daar best een scheutje melk in, vandaar. Ik wou dat ze dat in Nederland ook deden,  gewone melk serveren bij de koffie. Veel lekkerder dan koffiemelk!
Naast de gangbare mogelijkheden hebben ze her en der eigen specialiteiten. Zo mag ik bij de koffiebrander in Cannaregio graag noxea drinken, dat is kofie met hazelnoot erdoor.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags:
No Comments »

Koerdistan op de Biennale

kurdistan-ilter-rezan

Roerend was de opening van het paviljoen van Koerdistan op de Biennale.
Het was de eerste keer dat de Koerden voor zo’n belangrijk internationaal evenement waren uitgenodigd  en alleen al dat feit ervoeren ze als een erkenning. Ze waren in een uitbundige feeststemming, vrouwen en kinderen droegen hun mooiste kleren en wie vroeg naar het waarom kreeg teksten te horen als: ‘Venetië ziet ons als een eenheid, als één volk, anders hadden ze ons niet gevraagd om aan de Biennale deel te nemen.’

De opening van Planet K; boven: werk van Ilter Rezan.

De opening van Planet Kurdistan; boven: werk van Ilter Rezan.

De Koerden waren dan ook
in grote getale naar Sala San Leonardo in Cannaregio gekomen om de opening bij te wonen.
Dat bij het evenement ook
politiebewaking was – de enige keer dat ik zo openlijk politie bij de Biennale heb gezien – deed aan de algehele blijdschap niets af.

In werkelijkheid bestaat Koerdistan namelijk al lang niet meer. Het gebied is sinds 1918 verdeeld over Armenië, Iran, Irak, Syrië en Turkije, maar die verdeling heeft het gevoel van eenheid onder de Koerden eerder versterkt dan verzwakt. Ze benadrukken hun eigen identiteit en een aantal Koerden streeft  naar onafhankelijkheid. Dat wordt ze zelden in dank afgenomen, alleen in Irak hebben de Koerden een gedeeltelijke autonomie en velen leven nu in diaspora.

Werk van Walid Siti.

'Çonstellation '09' van Walid Siti.

Omdat de Koerden geen gemeenschap-
pelijk land meer hebben noemden
ze hun Biennale-
tentoonstelling
Planet Kurdistan
, Planeet Koerdistan.
Op de expositie is
te zien dat een culturele Koerdische identiteit niet eenduidig is.
De tentoonstelling omvat werk van kunstenaars, grafisch ontwerpers en architecten, maar ook volkskunst zoals Koerdische kleden en aardewerk.
En er is een website om met elkaar verder te praten over die gezamenlijke culturele identiteit, www.planetk.org

Gepost in Cultuur, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , ,
No Comments »

De Bruiloft van Kana in de Biennale

cana-venice600

Het mooiste wat ik tot nu toe tijdens de Biennale heb gezien is Le Nozze di Cana, De Bruiloft van Kana, gezien door de ogen van Peter Greenaway en de 16de-eeuwse Venetiaanse schilder Paolo Veronese.
Op het eiland San Giorgio Maggiore (te bereiken met lijn 2 vanaf San Zaccharia) werkte Veronese van 1562-1563 aan een reusachtig schilderij voor de achterwand van de kloostereetzaal die Palladio daar voor de Benediktijnen heeft gebouwd. Het doek neemt de hele muur in beslag en daardoor werkt het als een trompe-d’oeil, het lijkt net alsof je de bruiloft bijwoont die Veronese heeft geschilderd.
canaDoor het uitzonderlijk grote formaat van het schilderij en dat speciale effect werd het al snel beroemd in heel Italië, volgens Cosimo de Medici was deze Bruiloft van Kana  op zichzelf al voldoende reden voor een bezoek aan La Serenissima, de Republiek.

In 1797, toen Venetië door Napoleon was bezet, is het van de muur gehaald, in stukken gesneden en naar Parijs vervoerd, waar de stukken opnieuw aan elkaar zijn gezet en tentoongesteld in het Louvre. Daar hangt het nog steeds.

De Cini stichting die San Giorgio tegenwoordig beheert heeft de refter in oude glorie laten restaureren, maar daarbij hoort ook De Bruiloft van Kana. De eetzaal was zonder dat doek nu eenmaal niet compleet, zo staat de toren die Veronese heeft afgebeeld op het eiland waar het schilderij voor is gemaakt.
Maar het Louvre stond het schilderij niet af. Uiteindelijk is er – onder meer met behulp van digitale technieken – een natuurgetrouwe kopie gemaakt die niet te onderscheiden is van het origineel. De grootste kopie die ooit op die manier tot stand is gekomen. Op 11 september 2007, precies 210 jaar nadat Napoleon het liet weghalen, is Veroneses Bruiloft voor de tweede keer onthuld in Venetië.

greenaway_le_nozze_di_cana230En net zoals Peter Greenaway in 2006 zijn eigen interpretatie heeft gemaakt van Rembrandts Nachtwacht heeft hij dat nu gedaan met De Bruiloft van Kana. Hij heeft dialogen geschreven voor de 126 figuren die Veronese heeft afgebeeld – maar net zo min als op het schilderij het Joodse dorp Kana is te zien in de jaren 31-33 n. Chr. spelen de gesprekken in die tijd.

Veronese heeft het wonder (water dat in wijn verandert) verplaatst naar het Venetië uit de 16de eeuw. Daar spelen ook de dialogen. Het is geen Joodse bruiloft in het dorp Kana van 31/33, maar een bruiloft van vooraanstaande Venetianen in 1562-1563.
Ook de details in de dialogen zijn 16de-eeuws. Zo laat Greenaway een van de aanwezigen praten over de vork, die Veronese op het schilderij heeft afgebeeld – tot verbazing van de omstanders: ‘Alsof een mes en een lepel niet voldoende zijn’.

Nog te zien tot 13 september 2009; gesloten van 3-23 augustus;
www.theweddingatcana.it

Gepost in Cultuur, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , ,
No Comments »

Mazzorbo

 

mazzorbo-3

Mazzorbo is een van de kleinste eilandjes in de Lagune van Venetië waar je nog met de vaporetto naartoe kunt, er wonen zo’n 350  mensen. Het is door een brug verbonden met Burano, het eiland wat beroemd is om het kant
wat ze klossen. De huizen van beide eilanden zijn in vrolijke kleuren geschilderd, zeker voor bezoekers behoren ze daardoor tot de aantrekkelijkste van de hele Lagune.

De kerk Santa Caterina.

De kerk Santa Caterina.

Mazzorbo mag dan klein zijn, er is een tijd geweest dat het belangrijker was dan Venetië.
In de Oudheid heette het eiland Maiurbium (een naam die is afgeleid van Magna Urbs, ‘oudste stad’), maar de invallen van de barbaren – vooral die van Longobarden in 640 – maakten een einde aan die superioriteit. Er hebben heel veel kerken en kloosters gestaan, maar daar is niets meer van over. Voor zo ver ze niet zijn vernietigd door de barbaren is dat later wel door Napoleon gebeurd.
Napoleon heeft in Venetië en wijde omgeving tal van kloosters vernietigd, ik geloof omdat hij moeilijk een ander gezag naast het zijne kon velen.
Het enige wat in Mazzorbo nu rest van die oude  glorie is de 13de-eeuwse kerk Santa Caterina, en verder staat er nog een kerktoren in een wijngaard. Die toren is overigens niet meer in gebruik.

Huizen, ontworpen door De Carlo.

Huizen, ontworpen door De Carlo.

Op Mazzorbo hadden ze afgelopen week hun sagra,  hun jaarlijks zomerfeest. Net zo’n soort feest als je vroeger wel had in Nederlandse dorpen, maar dan zonder kermis en mét maaltijd.
Ik wilde zo’n dorpsfeest graag eens meemaken en dus at ik met de bevolking op het plein bij de kerk (de gelegenheidskoks hadden erg hun best gedaan, er was keuze uit vijf verschillende gerechten) en liep vervolgens mee bij de rondleiding door kerk en dorp.
Wie nu mocht denken dat er in zo’n dorp helemaal niks moderns is te zien vergist zich deerlijk, de Italiaanse architect Giancarlo de Carlo (1919-2005) heeft er spectaculaire huizen neergezet.

Gepost in Cultuur, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

De weg vinden

calle-met-bruggen

Wie Venetië niet kent raakt er makkelijk de weg kwijt, er zijn zoveel smalle stegen en straten dat het soms knap lastig is om de juiste terug te vinden. Een toerist meende vandaag dat hij precies onthouden had waar zijn hotel was, zelfverzekerd zei hij:  ‘Het was bij een brug.’
Dat helpt in Venetië ongeveer even goed als in Amsterdam.

venice-sestieri-mapGelukkig zijn er een paar basisregels. Venetië is niet per straat genummerd, maar per wijk. Een huisnummer kan daardoor heel hoog zijn, er zijn wijken met 5000, 6000 of 7000 huizen. Wie  de naam onthoudt van de wijk, sestiere –  Santa Croce, San Polo, Dorsoduro, San Marco, Castello of Cannaregio – en het huisnummer kan op straat al zien of hij in de buurt is.
Zo’n 2000 nummers te hoog of te laag? Nog een eindje doorlopen.
Er een dikke 300 nummers vandaan? Dan ben je er al bijna.
Wil je een plek terugvinden, dan heb je meer aan de naam van de sestiere en het huisnummer dan aan de naam van de straat. De straatnamen zijn  weliswaar veel ouder dan de nummering, maar ze kunnen verwarrend zijn.
Elke wijk heeft bijvoorbeeld haar eigen Calle della Madonna, Straat van de Madonna en je kunt ook in alle zes naar de Calle dei Preti, Straat van de Priester, maar er zijn veel meer namen met het woord priester erin – bijvoorbeeld de Eerste en Tweede Straat van de Priester (Calle Primo e Secondo dei Preti)  en de Straat van de Priester van de Doge (Calle dei Preti detta del Doge).
Maar er is geen sestiere met zes gelijke huisnummers, wie die onthoudt komt wel waar hij wezen wil.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Biennaledrukte

vaporetto-venice-picture-7

Het is goed te merken dat de kunstbiennale zo’n drie weken geleden is begonnen, er zijn veel buitenlanders in de stad. Duidelijk een ander soort toeristen dan in de zomervakantie, biennalebezoekers slenteren niet op de bonnefooi door de winkelstraten maar zijn gericht op weg naar een van de vele paviljoens.

Venetië is een vis.

Venetië is een vis.

Het kunstfeest is over de hele stad verspreid,
tal van musea, kerken en pakhuizen bieden nu onderdak aan een landeninzending van de Biennale. Zie voor nadere informatie:
http://www.labiennale.org/en/art/index.html
Er is zoveel te zien dat ik op het ogenblik dagelijks wel in een van de vele paviljoens kom, hierover binnenkort meer.
De grootste biennaleterreinen zijn Arsenale en Giardini, daar staan de inzendingen van heel veel landen bij elkaar. Het is een eindje van het centrum. Wanneer je de vorm van Venetië vergelijkt met die van een vis, dan zitten de voornaamste locaties in de staart.

il_gazzettino Dat is niet zo ver weg, de stad is niet zo groot, maar je moet de weg aardig kennen wil je recht op het biennalegebied af lopen. De vaporetti, waterbussen zijn dan ook stampvol, soms dusdanig dat er nauwelijks meer ruimte over lijkt voor Venetianen.
Vandaag zat ik op het achterbalkon van de vaporetto de plaatselijke krant te lezen, Il Gazzettino. Het feit dat het juist die krant was en niet een van de landelijke dagbladen vond iemand die ik niet bekende reden om me te groeten: toch nog een andere Venetiaan op de boot.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

Jujube

Jujube.

Jujube.

Eind september, begin oktober verschenen op de markt giuggiole, kastanjekleurige vruchtjes ter grootte van een eikel. En omdat zelfs de naam nieuw voor me was kocht
ik ze. Het bleken steenvruchten te zijn, steenvruchten met een grote pit – misschien nog wel groter dan die van pruimen – en een vrij harde schil.  Ik vond ze nogal zuur, meer curieus dan lekker. Een zoektocht op internet leverde een Nederlandse naam op, jujube. Ze heten buitengewoon gezond te zijn en dat wil ik best geloven, zo smaken ze ook.

Bloesem van jujube.

Bloesem van jujube.

Wanneer ik weer eens thuiskom met vruchten of groente die  ik nog niet ken laat ik die graag zien aan de buren. Dat levert bijna altijd informatie op. Maar de reactie op jujube was anders dan ik had verwacht. ‘Die heb je zelf in de tuin,’ zeiden ze. Jujebe? In de tuin? Geen vrucht te bekennen, ook niet toen ik de boom die ze aanwezen grondig doorzocht.
Maar wat je ook van mijn Venetiaanse tuin kunt zeggen, niet dat die goed is onderhouden. Zo was hij in geen jaren gesnoeid, misschien wel tien jaar niet, en vruchtbomen gedijen daar zelden bij. Ik vlei me nu met de gedachte dat het aan de snoeibeurt van afgelopen winter is te danken dat er deze week bloesem in de boom verscheen. Weliswaar maar een paar trossen (misschien mest nodig?) maar toch. Het is beslist vooruitgang.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags: , , ,
No Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen