RSS 2 Feed

Richard Wentworth in Arsenale

biennale-richard-wentworth

In Arsenale hangt, zo lang de Kunstbiennale duurt, de installatie van Richard Wentworth die boven dit stukje is afgebeeld.
Arsenale is een van de twee grote tentoonstellingsterreinen van de Biennale, de andere is Giardini. De hangende boeken (Wentworth noemde het werk False ceiling) zijn dan ook maar een klein onderdeel van wat er nu is te zien. In Arsenale en Giardini is werk geëxposeerd van zo’n 90 kunstenaars uit 77 landen en alsof dat nog niet genoeg is zijn er daarnaast, verspreid over heel Venetië, nog 44 kleinere exposities.

Het is al de 53ste Biennale voor beeldende kunst. Voor veel mensen betekent Biennale in Venetië per definitie de Kunstbiennale, maar er zijn er meer. Er is ook een Biennale voor architectuur, voor dans, film, muziek en eentje voor theater. En geen Biennale zonder activiteiten in Arsenale, of dat nu een tentoonstelling is, een voorstelling of een evenement.
De Kunstbiennale duurt nog tot 22 november. Voor wie behoefte heeft aan meer informatie, zie: http://www.labiennale.org/en/art/index.html

Gepost in Cultuur door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Glass stress

glass-stress-3-jean-michel-othoniel

In Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arte is tijdens de Biennale  een verbluffende  tentoonstelling te zien van hedendaagse glaskunstenaars. Er zitten prachtige voorwerpen bij, daarom deze keer meer plaatjes dan tekst.
De glazen figuur boven deze tekst maakte de Fransman Jean-Michel Othoniel en net als een beeldhouwwerk  ziet het er anders uit wanneer je er van een andere kant naar kijkt. In de expositie staan meer figuren die hij heeft gemaakt.

De Amerikaanse Barbara Bloom zal dol zijn op de boeken van Flaubert, anders breng je vast het geduld niet op om eerst kristal te blazen en daar vervolgens letter voor letter teksten uit zijn liefdesbrieven in te graveren:

barbara-bloom-flaubert-letters-ii-1987-2008

De  Servische firma Moz maakte een glazen tafel waarin het bestek is uitgesneden:

glass-stress-tafel-moz-screenshot-8

En Pino Castagna uit Veneto is op de tentoonstelling vertegenwoordigd met glazen bamboe:

glass-stress-pino-castagna-bamboo

Tot slot ‘The accident’ van de Vlaamse glaskunstenaar Koen van Mechelen. Op de eigenlijke tentoonstelling is natuurlijk nog veel meer te zien, maar een blog is niet de plaats voor een complete catalogus. De plaatjes zijn vooral bedoeld als smaakmaker.
'The accident' van Koen van Mechelen.

‘The accident’ van Koen van Mechelen.

Het Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arte zit bij de Accademiabrug, aan de kant van San Marco. De ingang is bij Campo San Stefano, op no. 2945. Vergeet bij een bezoek niet omhoog te kijken in het trappenhuis. Ik weet niet welke trappen ik mooier vind, die van dit instituut of die van het Dogenpaleis.
De tentoonstelling is nog te zien tot 22 november.

Gepost in Cultuur, Feesten door Admin
Tags: , , , , , , ,
6 Comments »

Biennale in San Stae

fabrice-gygi_san-stae1-469x239

De merkwaardigste installatie die ik tijdens de Biennale heb gezien is die van de Zwitser Fabrice Gygi. Hij zette twee rijen op elkaar gestapelde metalen kooien neer in de kerk San Sta en noemde dit geheel Economat. Let wel, lege metalen kooien. Er zit niets in, nog geen veertje.
Ik moest onontkoombaar denken aan die Zwitsers die zo netjes zijn dat ze hun gazon bijknippen met een nagelschaartje.

De suppoost bij Economat leek nogal verveeld. Daar kon ik wel inkomen, als ik daar suppoost was geweest had ik ook liever meer te zien gehad. Al is de kerk als zodanig verre van lelijk.
De naam San Stae is trouwens Venetiaans voor Sint Eustatius. Het is bepaald niet de enige kerk met een tentoonstelling, in vrijwel alle Venetiaanse kerken die niet meer gebruikt worden voor de eredienst is nu een expositie in het kader van de Biennale.

Gepost in Cultuur door Admin
Tags: , , ,
No Comments »

Koerdistan op de Biennale

kurdistan-ilter-rezan

Roerend was de opening van het paviljoen van Koerdistan op de Biennale.
Het was de eerste keer dat de Koerden voor zo’n belangrijk internationaal evenement waren uitgenodigd  en alleen al dat feit ervoeren ze als een erkenning. Ze waren in een uitbundige feeststemming, vrouwen en kinderen droegen hun mooiste kleren en wie vroeg naar het waarom kreeg teksten te horen als: ‘Venetië ziet ons als een eenheid, als één volk, anders hadden ze ons niet gevraagd om aan de Biennale deel te nemen.’

De opening van Planet K; boven: werk van Ilter Rezan.

De opening van Planet Kurdistan; boven: werk van Ilter Rezan.

De Koerden waren dan ook
in grote getale naar Sala San Leonardo in Cannaregio gekomen om de opening bij te wonen.
Dat bij het evenement ook
politiebewaking was – de enige keer dat ik zo openlijk politie bij de Biennale heb gezien – deed aan de algehele blijdschap niets af.

In werkelijkheid bestaat Koerdistan namelijk al lang niet meer. Het gebied is sinds 1918 verdeeld over Armenië, Iran, Irak, Syrië en Turkije, maar die verdeling heeft het gevoel van eenheid onder de Koerden eerder versterkt dan verzwakt. Ze benadrukken hun eigen identiteit en een aantal Koerden streeft  naar onafhankelijkheid. Dat wordt ze zelden in dank afgenomen, alleen in Irak hebben de Koerden een gedeeltelijke autonomie en velen leven nu in diaspora.

Werk van Walid Siti.

'Çonstellation '09' van Walid Siti.

Omdat de Koerden geen gemeenschap-
pelijk land meer hebben noemden
ze hun Biennale-
tentoonstelling
Planet Kurdistan
, Planeet Koerdistan.
Op de expositie is
te zien dat een culturele Koerdische identiteit niet eenduidig is.
De tentoonstelling omvat werk van kunstenaars, grafisch ontwerpers en architecten, maar ook volkskunst zoals Koerdische kleden en aardewerk.
En er is een website om met elkaar verder te praten over die gezamenlijke culturele identiteit, www.planetk.org

Gepost in Cultuur, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , ,
No Comments »

Biennale onderzeeër

subtiziano-2

In het Canal Grande, de belangrijkste waterweg van Venetië, drijft een onderzeeër – een vrolijke, veelkleurige onderzeeër die speciaal voor de Biennale is gemaakt door de Rus Ponomarev.

De onderzeeër in het Canal Grande; boven: Ponomarev begeleidt de onderzeeër naar de plaats die het kunstwerk is toegewezen.

De onderzeeër in het Canal Grande; boven: Ponomarev begeleidt de onderzeeër naar de plaats die het kunstwerk is toegewezen.

Hij noemde het vaartuig Sub Tiziano, naar de Venetiaanse schilder Titiaan.
Alexander Ponomarev is gefascineerd door de combinatie kunst en water, bij vrijwel alle projecten die hij maakte speelt water een grote rol.
De huidige Biennale is
ook niet de eerste tentoonstelling waarvoor hij een onderzeeër maakte. Zijn allereerste
onderwaterproject, geïnspireerd door het werk van Leonardo da Vinci, was in 1996 te zien in de Barents Zee.

Gepost in Cultuur door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

De Bruiloft van Kana in de Biennale

cana-venice600

Het mooiste wat ik tot nu toe tijdens de Biennale heb gezien is Le Nozze di Cana, De Bruiloft van Kana, gezien door de ogen van Peter Greenaway en de 16de-eeuwse Venetiaanse schilder Paolo Veronese.
Op het eiland San Giorgio Maggiore (te bereiken met lijn 2 vanaf San Zaccharia) werkte Veronese van 1562-1563 aan een reusachtig schilderij voor de achterwand van de kloostereetzaal die Palladio daar voor de Benediktijnen heeft gebouwd. Het doek neemt de hele muur in beslag en daardoor werkt het als een trompe-d’oeil, het lijkt net alsof je de bruiloft bijwoont die Veronese heeft geschilderd.
canaDoor het uitzonderlijk grote formaat van het schilderij en dat speciale effect werd het al snel beroemd in heel Italië, volgens Cosimo de Medici was deze Bruiloft van Kana  op zichzelf al voldoende reden voor een bezoek aan La Serenissima, de Republiek.

In 1797, toen Venetië door Napoleon was bezet, is het van de muur gehaald, in stukken gesneden en naar Parijs vervoerd, waar de stukken opnieuw aan elkaar zijn gezet en tentoongesteld in het Louvre. Daar hangt het nog steeds.

De Cini stichting die San Giorgio tegenwoordig beheert heeft de refter in oude glorie laten restaureren, maar daarbij hoort ook De Bruiloft van Kana. De eetzaal was zonder dat doek nu eenmaal niet compleet, zo staat de toren die Veronese heeft afgebeeld op het eiland waar het schilderij voor is gemaakt.
Maar het Louvre stond het schilderij niet af. Uiteindelijk is er – onder meer met behulp van digitale technieken – een natuurgetrouwe kopie gemaakt die niet te onderscheiden is van het origineel. De grootste kopie die ooit op die manier tot stand is gekomen. Op 11 september 2007, precies 210 jaar nadat Napoleon het liet weghalen, is Veroneses Bruiloft voor de tweede keer onthuld in Venetië.

greenaway_le_nozze_di_cana230En net zoals Peter Greenaway in 2006 zijn eigen interpretatie heeft gemaakt van Rembrandts Nachtwacht heeft hij dat nu gedaan met De Bruiloft van Kana. Hij heeft dialogen geschreven voor de 126 figuren die Veronese heeft afgebeeld – maar net zo min als op het schilderij het Joodse dorp Kana is te zien in de jaren 31-33 n. Chr. spelen de gesprekken in die tijd.

Veronese heeft het wonder (water dat in wijn verandert) verplaatst naar het Venetië uit de 16de eeuw. Daar spelen ook de dialogen. Het is geen Joodse bruiloft in het dorp Kana van 31/33, maar een bruiloft van vooraanstaande Venetianen in 1562-1563.
Ook de details in de dialogen zijn 16de-eeuws. Zo laat Greenaway een van de aanwezigen praten over de vork, die Veronese op het schilderij heeft afgebeeld – tot verbazing van de omstanders: ‘Alsof een mes en een lepel niet voldoende zijn’.

Nog te zien tot 13 september 2009; gesloten van 3-23 augustus;
www.theweddingatcana.it

Gepost in Cultuur, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , ,
No Comments »

Koffie en kunst in Florian

florian

Caffè Florian op het San Marcoplein is het oudste koffiehuis van Italië en de gewoonte om op deze plek koffie te drinken is nog ouder: voor Florian stond er een ander koffiehuis. Het heeft trouwens ook niet altijd Florian geheten, bij de opening op 29 december 1720  heette het Caffè alla Venezia trionfante (Koffiehuis van het triomferende Venetië) maar de Venetianen noemden het etablissement al snel naar de eigenaar, Floriano Francesconi.
Oorspronkelijk bestond het uit twee eenvoudig gemeubileerde vertrekken, maar lang duurde dat niet. Elegantie paste beter bij de achttiende eeuw.
En zodra het eenmaal een sjiek café was geworden werd het een centrale ontmoetingsplaats – voor Venetië, maar ook voor niet-Venetianen. Casanova kwam er graag (ongetwijfeld aangetrokken door het feit dat Florian het enige koffiehuis was waar vrouwen welkom waren) en buitenlanders als Goethe, Richard Wagner, Dickens, Proust en, recenter, Hemingway.

In de negentiende eeuw werd Florian nog veel meer dan alleen een beroemd café-restaurant, hier waren de eerste exposities te zien van wat – niet zoveel later – is uitgegroeid tot de Biennale.
In 1893, toen Riccardo Selvatico, de burgemeester van Venetië, er eens zat te dineren bedacht hij dat een internationale kunsttentoonstelling een geweldige manier zou zijn om zijn stad weer wereldwijd beroemd te maken en nog in hetzelfde jaar was in Florian de eerste internationale expositie van hedendaagse kunst te zien, de Esposizione Internazionale d’Arte Contemporanea.
Eigentijdse kunst is sindsdien niet uit Florian weggeweest, er is geen Biennale zonder een speciale tentoonstelling.caffe-florian

En de koffie, waar dit verhaal mee begon? Die is er heerlijk. Niet goedkoop, dat is geen enkele consumptie op of rond het San Marcoplein, maar wel heerlijk.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Eten en drinken, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , ,
14 Comments »

Punta della Dogana

punta_della_dogana-2

Een paar jaar geleden besloot Venetië Punta della Dogana, het douanegebouw van La Serenissima, de voormalige Republiek, te bestemmen voor een museum voor eigentijdse kunst.  Het werd ook wel tijd.
De kunstbiennale van Venetië is wereldberoemd, maar in de resterende periode – en die duurt 19 van de 24 maanden –  was het Guggenheim museum de enige plaats waar je altijd voor hedendaagse kunst terecht kon. Er is nog wel eens een expositie in museum Ca’Pesaro, maar de vaste collectie  is er 19de-eeuws. En dan is er soms een tentoonstelling in palazzo Grassi. Voor de rest  was het wachten op de volgende Biennale.

Bovenaanzicht van de Dogana.

Bovenaanzicht van Punta della Dogana.

Venetië maakt zo’n museum niet zelf. Niet alleen is de stad daar niet rijk genoeg voor, ze bezit ook niet zoveel moderne kunst. Maar museumruimte ligt niet voor het opscheppen, het gemeentebestuur hoefde Venetië zelfs niet uit om gegadigden te vinden.
De Guggenheim stichting, sinds de dood van Peggy Guggenheim eigenaar van haar museum aan het Canal Grande, en de Franse biljonair François Pinault, eigenaar van palazzo Grazzi,  streden om de eer het gebouw in een museum te mogen veranderen.
De beslissing viel binnen een half jaar. Pinault won, naar het schijnt omdat alleen hij – behalve verbouwingsplannen – ook een overzicht had ingediend van de vaste collectie die hij er wilde tentoonstellen. Venetië had om zo’n overzicht gevraagd.

Pinault heeft het karwei verbluffend snel geklaard. Zijn zakenimperium omvat alles wat je je maar kunt voorstellen, van timmerhout tot haute couture, hij beschikt dan ook over een team mensen dat eraan gewend is dingen snel te regelen.  De verandering van het 17de-eeuwse douanegebouw in een modern museum heeft 18 maanden geduurd. Moeilijk voor te stellen als je aan verbouwing van het rijksmuseum denkt.
En Pinault is niet zo iemand als Saatchi die de kunst ernaast doet, hij heeft het beheer van zijn consortium overgedragen aan zijn zoon om zich te kunnen concentreren op zijn kunstcollectie  (zo’n 2.500 werken).

Het museum is een enorme ruimte, een driehoek van 105 bij 75 m. Dat had ik er aan de buitenkant niet aan af gezien, met de vaporetto ben je er snel voorbij.
Het ontwerp is gemaakt door de Japanse architect Tadao Ando, die ook de supervisie had op de verbouwing. Er waren reusachtige aanpassingen nodig, onder meer om het gebouw waterdicht te maken. Aqua alta in zo’n museum, daar moet je toch niet aan denken. Maar volgens de architect kán dat ook niet meer, de voorzieningen zijn dusdanig dat de zee ook bij zeer hoge waterstanden niet kan binnendringen.
Dankzij diezelfde zee is het licht er prachtig, zo mooi als ik nog nooit in een museum heb gezien.  Op de uiterste punt van de driehoek staat nu het beeld van Man Ray dat op onderstaande foto is te zien, Jongen met kikvors. Het is speciaal voor deze plek gemaakt.
Een volgende keer meer over de binnenkant van het museum.

boy-with-frog-man-ray

Gepost in Cultuur, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , ,
3 Comments »

Gotische torens

wim-delvoyes-torens

Vanmiddag was ik bij een bijeenkomst in het Guggenheim Museum waar – zo lang de Biennale  duurt – twee moderne gotische torens staan. Torens van metaal, gemaakt door de Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye.  De grootste toren staat aan de waterkant, op het terras bij het Canal Grande, de kleinste staat op het dak van het museum.

Sinds de torens daar eind mei zijn neergezet zijn er af en toe geweldige stortbuien geweest en dat is ze aan te zien. Waren ze de eerste weken donkerglanzend, inmiddels zijn ze dof geworden en deels overdekt met een dun laagje roest.
Wel mooi, vond ik, wel passend ook in Venetië. De kleuren van dof metaal en roest passen beter bij de stad dan sterke glanstinten.

Nog geen twee maanden geleden schreef ik dat in het Guggenheim Museum de meeste moderne kunst van Venetië is te zien. Dat is inmiddels niet meer zo, de grote gebeurtenis van de huidige Biennale is de opening van een nieuw museum voor moderne kunst, Punta della Dogana. Daarover morgen meer.

Gepost in Cultuur door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »

Biennaledrukte

vaporetto-venice-picture-7

Het is goed te merken dat de kunstbiennale zo’n drie weken geleden is begonnen, er zijn veel buitenlanders in de stad. Duidelijk een ander soort toeristen dan in de zomervakantie, biennalebezoekers slenteren niet op de bonnefooi door de winkelstraten maar zijn gericht op weg naar een van de vele paviljoens.

Venetië is een vis.

Venetië is een vis.

Het kunstfeest is over de hele stad verspreid,
tal van musea, kerken en pakhuizen bieden nu onderdak aan een landeninzending van de Biennale. Zie voor nadere informatie:
http://www.labiennale.org/en/art/index.html
Er is zoveel te zien dat ik op het ogenblik dagelijks wel in een van de vele paviljoens kom, hierover binnenkort meer.
De grootste biennaleterreinen zijn Arsenale en Giardini, daar staan de inzendingen van heel veel landen bij elkaar. Het is een eindje van het centrum. Wanneer je de vorm van Venetië vergelijkt met die van een vis, dan zitten de voornaamste locaties in de staart.

il_gazzettino Dat is niet zo ver weg, de stad is niet zo groot, maar je moet de weg aardig kennen wil je recht op het biennalegebied af lopen. De vaporetti, waterbussen zijn dan ook stampvol, soms dusdanig dat er nauwelijks meer ruimte over lijkt voor Venetianen.
Vandaag zat ik op het achterbalkon van de vaporetto de plaatselijke krant te lezen, Il Gazzettino. Het feit dat het juist die krant was en niet een van de landelijke dagbladen vond iemand die ik niet bekende reden om me te groeten: toch nog een andere Venetiaan op de boot.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Feesten door Admin
Tags: , , , ,
No Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen