RSS 2 Feed

De Calatrava

calatrava

Ach, wat was Venetië een jaar geleden blij toen er eindelijk een vierde brug was over het Canal Grande, de voornaamste waterweg van de stad. Eindelijk een handige, rechtstreekse verbinding tussen het bus- en het treinstation.
De twee stations liggen weliswaar dichtbij elkaar, maar aan weerszijden van het water. Wie van het ene naar het andere station wilde moest óf de vaporetto nemen, de waterbus, óf een paar fikse bruggen met heel wat treden. Mensen met veel bagage weten wel iets leukers.
Vandaar de nieuwe brug, de Calatrava. Hij is genoemd naar de Spaanse architect die hem heeft ontworpen, Santiago Calatrava.

De brug is inmiddels twaalf maanden open, en dat waren even zovele maanden gedoe. Vandalen mogen calatrava-4agraag hun naam in het bouwsel  kerven (met hoge patroulleringskosten tot gevolg in de hoop verdere vernieling te voorkomen), anderen  verkijken zich op de glazen vloerplaten en struikelen of vallen,
en Venetianen klagen over de maat van de treden.
De Calatrava lóópt niet lekker. Je moet heel bewust letten op het formaat van je stappen, want de verhouding tussen de lengte en hoogte van de traptreden is zacht gezegd opmerkelijk.
Nou is dat vast wel ergens goed voor, je bij elke stap realiseren hoe je je precies beweegt, maar het is eigenaardig wanneer een brug je daartoe dwingt. De klacht is algemener dan grappig is, de eerste Venetiaan die gedachtenloos over de Calatrava kan lopen moet ik nog tegenkomen.
Het is niet eens het ergste bezwaar. Volgens een artikel in Il Gazzettino van vandaag, de plaatselijke krant, is de brug nu officieel onveilig verklaard.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , ,
3 Comments »

Geheimtip voor treinreizigers

ferrovia-venezia

Wie in Venetie per trein aankomt of vertrekt moet bij het station nog een fikse barrière nemen: trappen, aan de buitenkant. Nu, in het hoogseizoen, kun je op die trappen met je bagage zelden rechtdoorlopen. Toeristen mogen zich er graag met hun hele hebben en houwen op installeren om het Canal Grande eens goed in zich op te nemen of om rustig te bedenken wat ze verder zullen doen.

Daarom een geheimtip. Die trappen hoef je niet te nemen, er is een andere manier. Iets voorbij het eerste perron, aan de zijkant van het station, is ook een uitgang. Daar loop je via een lichtglooiende straat naar beneden, richting vaporetti. Voor wie vóór het station staat is het de eerste straat rechts, pal naast het station.
In Venetie wordt het treinstation trouwens vaker aangeduid als ferrovia, ijzeren weg dan als station. Overal in de stad staan bordjes met de tekst ferrovia en een pijl, wie die volgt komt vanzelf bij het station. Ook bij de haltes van de vaporetti, de waterbussen staan bordjes met de tekst ferrovia. Het is maar dat u het weet, misschien voorkomt dat vergeefs gezoek naar het station.

Gepost in Algemeen, Dagelijks leven door Admin
Tags: , ,
No Comments »

Guggenheim Museum

Het Guggenheim Museum aan het Canal Grande.

Het Guggenheim Museum aan het Canal Grande.

Veruit de belangrijkste verzameling 20ste-eeuwse kunst van Venetië, in het Guggenheim Museum aan het Canal Grande, wordt deze maand druk bezocht. De museumstaf heeft er voor bezoekers een soort feestmaand van gemaakt, mogelijk bij wijze van morele voorbereiding op de biennale die op 7 juni begint. Voor de vrienden van het museum is er elke zaterdagmorgen een gratis drankje terwijl de maandagavonden zijn gericht op een nieuw, jong publiek. De toegangsprijs is  dan verlaagd van € 10,- naar € 7,-  en voor dat bedrag krijg je niet alleen toegang tot de collectie, maar ook twee spritz en live muziek.

Wishtree, geschonken door Yoko Ono.

Wish tree, geschonken door Yoko Ono.

Ik kom er graag. Het is geen groot museum, het Haagse Mauritshuis is groter, maar de verzameling is prachtig en de sfeer is er aangenaam.
De beeldentuin – met onder meer beelden van Marino Marini en Giacometti –  is een van de weinige plaatsen in de wijk Dorsoduro waar je tussen het groen staat. Heel prettig in een omgeving waar je verder hooguit de kruin van bomen ziet.  Desgewenst kun je nog een briefje ophangen in de wensboom die Yoko Ono in 2003 aan het museum heeft gegeven.

Marmeren krukje van Jenny Holzer.

Marmeren krukje van Jenny Holzer.

Het museum legt dit jaar het accent op één stijl, het kubisme. De vaste collectie – goeddeels bijeengebracht door kunstverzamelaarster Peggy Guggenheim die tot haar dood in 1979 in het gebouw heeft gewoond – omvat veel kubistische schilderijen, bijvoorbeeld van Picasso, Mondriaan en Klee.
Er is ook een zaal gereserveerd voor tijdelijke tentoonstellingen. Deze maand staat er onder meer een marmeren krukje van Jenny Holzer, ze heeft er een tekst in gebeiteld waardoor ik in de lach schoot :  Savor kindness, cruelty is always possible later, blijf vriendelijk, wreedheid kan altijd later nog.
Nog twee zaterdagen en één maandag, dan is de feestmaand  voorbij.  Geen Jenny Holzer meer, maar Rauschenberg.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven door Admin
Tags: , , , , , , , ,
No Comments »

Feestweekend

Regata's  zijn voor Venetië niets nieuws, Canaletto schilderde ze al.

Regata's zijn voor Venetië niets nieuws, Canaletto schilderde ze al.

In Venetië tuimelen dezer dagen de evenementen over elkaar heen. Alle kranten hadden vandaag een roze buitenblad ter ere van de Giro d’Italia die dit jaar in Venetië begint, maar vanmorgen vroeg ging de aandacht van de stad uit naar iets anders. De pokeraars in het casino waren nog niet eens aan het spelen toen er al een botenparade was in het Canal Grande.
Een optocht van  vijftien roeiboten, elk bemand met leerlingen van verschillende opleidingen in Venetië, maar deze keer waren er niet alleen roeiers. Er voeren ook  motorboten mee  – van de politie, de brandweer, het Rode Kruis en het openbaar vervoer. De ongewone combinatie – roei- en motorboten – was te danken aan de Mese del decoro e per il rispetto della città, de Maand van de waardigheid en het respect voor de stad. Voor elke instelling en instantie die varen kan is meedoen aan de parade kennelijk een manier om respect te tonen.                                                                                                                    giro-100
Tijdens regatta’s en optochten ligt het openbaar vervoer stil, zo breed is het Canal Grande niet dat gemotoriseerd vervoer roeiboten kan passeren zonder ze te hinderen. Maar vandaag was de parade koud afgelopen of de vaporetti waren al weer in de vaart: er was dringend vervoer nodig naar het eiland Lido, voor het begin van de honderdste Giro d’Italia. Venetianen waren niet de enigen die dat zelf wilden meemaken, de halve provincie leek erop afgekomen.

En morgen is het alweer feest, maar dan een heel ander soort.
Op Sant’Erasmo, het tuinderseiland van Venetië, is dan een artisjokkenfestival. Ik ben heel benieuwd, geen idee hoe ik me dat moet voorstellen – een artisjokkenfeest.

Gepost in Algemeen, Eten en drinken, Feesten door Admin
Tags: , , , , , , ,
No Comments »

De Rialtobrug bij de groentemarkt

rialtobrug

Schrijvend over de groentemarkt bij Rialto vroeg ik me af hoe de huisvrouwen uit San Marco, Castello en Cannaregio daar omtrent 1591 naartoe zouden zijn gegaan.  Deze wijken liggen aan de andere kant van het Canal Grande, je moest het water dus oversteken.  Dat moest trouwens wel vaker – in Venetië zijn zoveel bruggen omdat de stad op meer dan 100 eilanden is gebouwd – maar of er toen al een brug bestond over het brede Canal Grande?
Ik kreeg al romantische visioenen van vrouwen die er per roeiboot op uit gingen om inkopen te doen en zo is het ook wel eens gegaan, maar de regel was anders.

De houten brug over het Canal Grande. Prent van Vittorio Carpaccio.

De houten brug over het Canal Grande. Prent van Vittorio Carpaccio.

Voor dagelijkse inkopen kon je toen, net als tegenwoordig, in je eigen buurt terecht. Van oudsher heeft elke Venetiaanse wijk een dagmarkt voor groente en vis. En behalve veermannen die je konden overzetten naar de andere kant van het water was er ook al vroeg een brug.
Bij Rialto kwam de eerste brug over het Canal Grande, in 1181. Of misschien is oeververbinding een beter woord, ze bestond uit aan elkaar verankerde boten met daarop een looppad van planken. Met deze brug begon de opkomst van
de Rialtomarkt. Die groeide nu uit tot de belangrijkste van Venetië en wijde omgeving, en de pontonbrug werd zo intensief gebruikt dat hij in 1255 werd vervangen door een vaste verbinding – een voor die tijd hypermoderne houten brug, een technisch hoogstandje.
Er zat zelfs een beweegbaar middenstuk in dat omhoog kon om hoge schepen door te laten.
Maar het onderhoud van houten bouwsels is duur. En onderhoud achterwege laten is geen optie, dat leidt maar al te snel tot een bouwval. Daarom liet Venetië winkeltjes op de brug bouwen, winkeltjes met een hoge huur. Hun huuropbrengst voorzag voor flink deel in de onderhoudskosten van het spectaculaire bouwwerk.
De huidige oeververbinding dateert uit 1591, hetzelfde jaar waarin de groentemarkt zijn vaste plaats kreeg. Mede door de winkeltjes die erop staan heeft de Rialtobrug verbluffend veel weg van zijn houten voorganger, maar zeker zo belangrijk is dat hij voor veel mensen het symbool van Venetië is geworden.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , , ,
1 Comment »

De groentemarkt bij Rialto

De groentemarkt bij Rialto.

De groentemarkt bij Rialto.

De grootste markt van Venetië is van oudsher te vinden op de linkeroever van Canal Grande, bij Rialto, het oudste deel van de stad. ’s Morgens vroeg is er groentemarkt en, op de dagen dat verse vis wordt aangevoerd, ook vismarkt.  De twee liggen naast elkaar, al bijna 500 jaar. Op 30 maart 1591 – dus vandaag  478 jaar geleden – besloot het toenmalige bestuur van Venetië, de dogen, om de groentemarkt voortaan op een vaste plaats te houden en wel op de plek waar hij nog steeds is te vinden: naast de vismarkt bij Rialto. De huisvrouwen zullen blij zijn geweest met het besluit, altijd  handig als je voor je dagelijkse inkopen op één vaste plek terecht kunt.
De meeste toeristen zijn geïnteresseerd in het andere gezicht van de Rialtomarkt, dat is wat later op de dag te zien. Daar hoort geen vis bij en ook niet veel groente.  Dan staan er vooral stalletjes met zaken als tassen, truien, schoenen, sieraden, glaswerk en lekkernijen.
Maar wie wel eens met eigen ogen wil bekijken welke verse producten dagelijks naar Venetië worden aangevoerd  of hoe Venetianen hun eten voor de dag uitkiezen moet er vroeg bij zijn. ’s Morgens om een uur of acht kun je je er makkelijk vijf eeuwen terug wanen.

Gepost in Algemeen, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , ,
2 Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen