RSS 2 Feed

Gebakken puntarelle

puntarellev

Vandaag was er alweer een groente op de markt die ik nog nooit had gezien, puntarelle. Zo op het oog piepkleine asperges, maar in de vorm van kroppen en omhuld met lange, puntige, groene bladeren. En omdat ik dol ben op asperges heb ik meteen een paar van die kroppen gekocht.
Wat viel dat tegen toen ik thuis ging opzoeken wat ik nou eigenlijk had meegenomen!  Uiterlijk mogen de witte stelen dan veel weg hebben van asperges, in werkelijkheid heeft puntarelle daar niets mee te maken. Zelfs in de verste verte niet.

Salade van puntarelle.

Salade van puntarelle.

Puntarelle is een soort bladcichorei, een vrij bittere groente die Italianen nogal eens eten als salade en dan combineren met ansjovis.
Veel werk is de voorbereiding niet, maar het is wel aan te raden er tijdig mee te beginnen: wanneer je de lange, witte stengels in repen snijdt van 2, 3 mm dik en die een paar uur wegzet in ijskoud water krullen ze prachtig op,
ze verliezen wat van hun bittere smaak en worden sappiger.
De eerste keer dat ik puntenelle at ontbrak die extra tijd, maar bovendien was de mentale overstap van warme asperges naar een koude vissalade wel erg  groot. Ik had zin in een warme maaltijd.
Uiteindelijk heb ik de kroppen over de lengte  in vieren gesneden en op een hoog vuur in olijfolie gebakken totdat de bladeren een bruin randje hadden. Heerlijk! Het resultaat had wel iets weg van gebakken lof, maar dan bitterder.
De salade komt een volgende keer aan wel de beurt. En asperges nog deze week.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , , , , ,
2 Comments »

De Rialtobrug bij de groentemarkt

rialtobrug

Schrijvend over de groentemarkt bij Rialto vroeg ik me af hoe de huisvrouwen uit San Marco, Castello en Cannaregio daar omtrent 1591 naartoe zouden zijn gegaan.  Deze wijken liggen aan de andere kant van het Canal Grande, je moest het water dus oversteken.  Dat moest trouwens wel vaker – in Venetië zijn zoveel bruggen omdat de stad op meer dan 100 eilanden is gebouwd – maar of er toen al een brug bestond over het brede Canal Grande?
Ik kreeg al romantische visioenen van vrouwen die er per roeiboot op uit gingen om inkopen te doen en zo is het ook wel eens gegaan, maar de regel was anders.

De houten brug over het Canal Grande. Prent van Vittorio Carpaccio.

De houten brug over het Canal Grande. Prent van Vittorio Carpaccio.

Voor dagelijkse inkopen kon je toen, net als tegenwoordig, in je eigen buurt terecht. Van oudsher heeft elke Venetiaanse wijk een dagmarkt voor groente en vis. En behalve veermannen die je konden overzetten naar de andere kant van het water was er ook al vroeg een brug.
Bij Rialto kwam de eerste brug over het Canal Grande, in 1181. Of misschien is oeververbinding een beter woord, ze bestond uit aan elkaar verankerde boten met daarop een looppad van planken. Met deze brug begon de opkomst van
de Rialtomarkt. Die groeide nu uit tot de belangrijkste van Venetië en wijde omgeving, en de pontonbrug werd zo intensief gebruikt dat hij in 1255 werd vervangen door een vaste verbinding – een voor die tijd hypermoderne houten brug, een technisch hoogstandje.
Er zat zelfs een beweegbaar middenstuk in dat omhoog kon om hoge schepen door te laten.
Maar het onderhoud van houten bouwsels is duur. En onderhoud achterwege laten is geen optie, dat leidt maar al te snel tot een bouwval. Daarom liet Venetië winkeltjes op de brug bouwen, winkeltjes met een hoge huur. Hun huuropbrengst voorzag voor flink deel in de onderhoudskosten van het spectaculaire bouwwerk.
De huidige oeververbinding dateert uit 1591, hetzelfde jaar waarin de groentemarkt zijn vaste plaats kreeg. Mede door de winkeltjes die erop staan heeft de Rialtobrug verbluffend veel weg van zijn houten voorganger, maar zeker zo belangrijk is dat hij voor veel mensen het symbool van Venetië is geworden.

Gepost in Cultuur, Dagelijks leven, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , , , , ,
1 Comment »

De groentemarkt bij Rialto

De groentemarkt bij Rialto.

De groentemarkt bij Rialto.

De grootste markt van Venetië is van oudsher te vinden op de linkeroever van Canal Grande, bij Rialto, het oudste deel van de stad. ’s Morgens vroeg is er groentemarkt en, op de dagen dat verse vis wordt aangevoerd, ook vismarkt.  De twee liggen naast elkaar, al bijna 500 jaar. Op 30 maart 1591 – dus vandaag  478 jaar geleden – besloot het toenmalige bestuur van Venetië, de dogen, om de groentemarkt voortaan op een vaste plaats te houden en wel op de plek waar hij nog steeds is te vinden: naast de vismarkt bij Rialto. De huisvrouwen zullen blij zijn geweest met het besluit, altijd  handig als je voor je dagelijkse inkopen op één vaste plek terecht kunt.
De meeste toeristen zijn geïnteresseerd in het andere gezicht van de Rialtomarkt, dat is wat later op de dag te zien. Daar hoort geen vis bij en ook niet veel groente.  Dan staan er vooral stalletjes met zaken als tassen, truien, schoenen, sieraden, glaswerk en lekkernijen.
Maar wie wel eens met eigen ogen wil bekijken welke verse producten dagelijks naar Venetië worden aangevoerd  of hoe Venetianen hun eten voor de dag uitkiezen moet er vroeg bij zijn. ’s Morgens om een uur of acht kun je je er makkelijk vijf eeuwen terug wanen.

Gepost in Algemeen, Eten en drinken, Feesten, Geschiedenis door Admin
Tags: , , , , ,
2 Comments »

Risotto van hopscheuten

Bosje bruscandoli.

Bosje bruscandoli.

Op de markt was een groente die ik nog nooit had gezien, bruscandoli. Een mooie, zangerige naam,  de klemtoon ligt op de tweede lettergreep.  Mooie groene bosjes ook. Op het eerste gezicht hadden de takjes  wel iets weg van wilde asperges en  gezien de prijs hadden het dat ook best kunnen zijn  (mijn bosje bruscandoli kostte € 8,- ), maar bij betere beschouwing waren het dat  toch niet.
Desgevraagd bleek je er risotto van te maken.  ‘En moet er verder nog iets bij,’ vroeg ik. ‘Nee niets, behalve ui natuurlijk.’
Thuis de naam meteen opgezocht. Het Nederlandse woord voor bruscandoli is hopscheuten, dat klinkt al minder spannend. En ook de risotto bleek bij lange na niet zo spannend als ik gehoopt. Die werd eigenlijk pas lekker nadat ik er geraspte kaas over had gedaan.
Maar ja, wie nooit iets probeert ontdekt ook nooit iets nieuws. Volgende keer beter.

Gepost in Dagelijks leven, Eten en drinken door Admin
Tags: , , ,
2 Comments »
WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Inloggen